Doorgaan naar hoofdcontent

alles wat aandacht krijgt groeit

Richard is een jongen die ik met hulp van Run4Mtakuja op een kostschool heb kunnen plaatsen. Misschien heb je het verhaal eerder gehoord, maar voor hen die dit niet weten volgt hier Richards verhaal.

Toen ik hem voor het eerst zag, bedelde hij om voedsel op een Massaai feest, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn oma. Hij zag er vies en mager uit, een touwtje hield zijn gehavende, veel te grote broek omhoog. Hij keek ons bijna niet aan, er lag een soort vage waas over zijn ogen. Ik bood hem mijn bord met eten aan en gaf hem mijn flesje water. Nadat hij eerst zelf at, ging de rest van mijn eten in een juten zak, waarna hij  snel vertrok en verdween tussen de bosjes. Ik was geschokt: er waren dus nog armere mensen in Mtakuja dan arm. Wat moest ik doen? Ik ben op zoek gegaan, twee dagen lang, samen met een tolk, die ook haar weekend ervoor opgaf om hem te vinden. En toen we eindelijk bij een verschrikkelijk akelig huisje waren, nu echt in de middle of nowhere, geleid door een hele enge man die later zijn vader bleek te zijn, verscheen na een tijdje Richard. Na twee dagen zoeken voelde ik zo'n ontzettende opluchting en blijdschap. Tranen over mijn wangen..

Maar dit was nog niet genoeg, Richard bleek verwaarloosd, hongerig, werd geslagen, mocht niet naar school (waar hij ook werd geslagen en gepest door de leraren) en had een enorme groeiachterstand. Op eerste Kerstdag is het toen gelukt om hem naar Rose' Education Centre te verhuizen, zonder medeweten van de vader. Hier krijgt hij sindsdien les, ook in Engels, een warm bed, warm eten en warme liefde van Rose, die ik enorm waardeer. Een Afrikaanse, lichamelijk gehandicapte vrouw die tegen de stroom in, een eigen privé school heeft opgezet en waar de deur openstaat voor kinderen als Richard.

Zijn eerste rapport was, niet verwonderlijk, bar en dan ook echt barslecht. Alleen tekenen was voldoende. En nu dan zijn rapport van afgelopen trimester: Hij is zo ontzettend gegroeid! Wat een inspiratie: zo'n jongen die tegen de stroom in, bij wie alles vanaf de start tegenzit, met aandacht, terrein wint, groeit, geniet, lacht en moed houdt. Richard bedankt!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos