Richard is een jongen die ik met hulp van Run4Mtakuja op een kostschool heb kunnen plaatsen. Misschien heb je het verhaal eerder gehoord, maar voor hen die dit niet weten volgt hier Richards verhaal.
Toen ik hem voor het eerst zag, bedelde hij om voedsel op een Massaai feest, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn oma. Hij zag er vies en mager uit, een touwtje hield zijn gehavende, veel te grote broek omhoog. Hij keek ons bijna niet aan, er lag een soort vage waas over zijn ogen. Ik bood hem mijn bord met eten aan en gaf hem mijn flesje water. Nadat hij eerst zelf at, ging de rest van mijn eten in een juten zak, waarna hij snel vertrok en verdween tussen de bosjes. Ik was geschokt: er waren dus nog armere mensen in Mtakuja dan arm. Wat moest ik doen? Ik ben op zoek gegaan, twee dagen lang, samen met een tolk, die ook haar weekend ervoor opgaf om hem te vinden. En toen we eindelijk bij een verschrikkelijk akelig huisje waren, nu echt in de middle of nowhere, geleid door een hele enge man die later zijn vader bleek te zijn, verscheen na een tijdje Richard. Na twee dagen zoeken voelde ik zo'n ontzettende opluchting en blijdschap. Tranen over mijn wangen..
.jpg)
Maar dit was nog niet genoeg, Richard bleek verwaarloosd, hongerig, werd geslagen, mocht niet naar school (waar hij ook werd geslagen en gepest door de leraren) en had een enorme groeiachterstand. Op eerste Kerstdag is het toen gelukt om hem naar Rose' Education Centre te verhuizen, zonder medeweten van de vader. Hier krijgt hij sindsdien les, ook in Engels, een warm bed, warm eten en warme liefde van Rose, die ik enorm waardeer. Een Afrikaanse, lichamelijk gehandicapte vrouw die tegen de stroom in, een eigen privé school heeft opgezet en waar de deur openstaat voor kinderen als Richard.
Zijn eerste rapport was, niet verwonderlijk, bar en dan ook echt barslecht. Alleen tekenen was voldoende. En nu dan zijn rapport van afgelopen trimester: Hij is zo ontzettend gegroeid! Wat een inspiratie: zo'n jongen die tegen de stroom in, bij wie alles vanaf de start tegenzit, met aandacht, terrein wint, groeit, geniet, lacht en moed houdt. Richard bedankt!
Toen ik hem voor het eerst zag, bedelde hij om voedsel op een Massaai feest, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn oma. Hij zag er vies en mager uit, een touwtje hield zijn gehavende, veel te grote broek omhoog. Hij keek ons bijna niet aan, er lag een soort vage waas over zijn ogen. Ik bood hem mijn bord met eten aan en gaf hem mijn flesje water. Nadat hij eerst zelf at, ging de rest van mijn eten in een juten zak, waarna hij snel vertrok en verdween tussen de bosjes. Ik was geschokt: er waren dus nog armere mensen in Mtakuja dan arm. Wat moest ik doen? Ik ben op zoek gegaan, twee dagen lang, samen met een tolk, die ook haar weekend ervoor opgaf om hem te vinden. En toen we eindelijk bij een verschrikkelijk akelig huisje waren, nu echt in de middle of nowhere, geleid door een hele enge man die later zijn vader bleek te zijn, verscheen na een tijdje Richard. Na twee dagen zoeken voelde ik zo'n ontzettende opluchting en blijdschap. Tranen over mijn wangen..
Zijn eerste rapport was, niet verwonderlijk, bar en dan ook echt barslecht. Alleen tekenen was voldoende. En nu dan zijn rapport van afgelopen trimester: Hij is zo ontzettend gegroeid! Wat een inspiratie: zo'n jongen die tegen de stroom in, bij wie alles vanaf de start tegenzit, met aandacht, terrein wint, groeit, geniet, lacht en moed houdt. Richard bedankt!
Reacties
Een reactie posten