Doorgaan naar hoofdcontent

Marathon Brabant

Zondag 26 oktober was het dan zover: de dag van de marathon is aangebroken. Ik heb alle tijd, de marathon start pas om 11.45 uur. Sinds een paar dagen ben ik verkouden en een beetje rillerig, maar vanochtend valt het mee. Jammer dat mijn nachtrust net zoals de afgelopen week, niet zo denderend is geweest. Op deze beladen dag, de dag dat *Mila Lilu in 2008 in onze armen overleed, gaan we de uitdaging aan om net als zij haar korte leven heeft moeten doen, te vechten tegen de stroom in.

Een geweldige ontvangst in Restaurant de Zwaan, bekroond met een Michelin ster, doordat we via van Oers zijn ingeschreven, helpt bij het ontspannen starten van de race. Dit is werkelijk uniek in de wereld lijkt me: waar vind je een sportkantine met een Michelinster? Op naar het startvak, waar het nog rustig is.  Als de wedstrijd van start gaat met een heerlijk zonnetje erbij, moet ik terugdenken aan de dag dat *Mila overleed. Het was net zulk weer, prachtig gewoon. Ik neem me voor om de eerste ronde van 21 km op 5:10 te lopen, mocht ik daarna wat ruimte voelen kan ik gaan versnellen en kom dan onder de 3:38 uit.

Wat een mooi parkoers, hier hebben we met *mila gewandeld, dit is mijn terrein waar ik veel heb getraind na haar overlijden. Fijn om hier te zijn. Mijn eerste gelletje neem ik op 5 km, honger zal ik niet lijden deze race. De volgende gels neem ik op 15, 25 en 35km. Het gaat lekker en als ik het dorp weer in kom na 20 km, staan er een boel enthousiaste supporters langs de kant en dat doet me goed. En daar staat Alfons! Klaar om ook aan zijn race van vandaag te beginne, wat fijn om hem daar te zien.

Het dorp weer uit en op naar ronde twee. Het gaat nog steeds lekker en ik maak dankbaar gebruik van de uitstekende verzorging met water, sportdrank, fruit en sponzen. Ik loop de Pannenhoef uit en wordt warempel gedubbeld (AUW!) door de Kenianen van de halve marathon, damn wat ziet dat er goed uit zeg! En dan op 31 km krijg ik kramp in mijn kuiten, auw, dit is echt auw. Nog nooit meegemaakt. Tja wat moet je dan, doorgaan natuurlijk *mila kon het ook. Mmm, maar even mijn tempo verlagen want anders kan straks helemaal niet meer vooruit komen. Dan is het nog best ver hoor, ook al lijkt 11 km in verhouding niet ver. In mijn hoofd tel ik af, af en toe moet ik stoppen om te rekken als ik alleen nog op mijn tenen kan lopen. Ik loop van punt naar punt en ben nu op weg naar een disco langs de kant van de weg, met een heleboel aanmoedigingen erbij, dat kan ik nu wel gebruiken! Hier spring ik toch nog even voorbij, handen in de lucht en iedereen joelt. Daar kan ik de komende kilometer weer even van genieten in mijn hoofd. Nu op naar het viaduct, dan op naar de molen en dan eindelijk het laatste stuk tussen de menigte door. Wat een goede sfeer heerst hier! fijn om die aanmoedigingen te horen, die heb ik nu heel hard nodig. Daar is de finish, en daar zijn mijn schoonouders en vrienden, wat een heerlijkheid, ik ben er, auw, hinkelend over de finish, ik ben er!
Klik hierna voor het finish filmpje: Marathon Brabant

Niet heel veel later is Alfons er ook al, hij heeft een toptijd gelopen, geweldig. Huilend val ik in zijn armen. *Mila Lilu, lief klein elfje, mooi meisje, deze was voor jou.

Reacties

Unknown zei…
Schatje ik ben hartstikke trots op je !!
Dikke kus voor jou X
suus zei…
dank je lieverd! kus uit Tanzania <3

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos