Voor degene die niet
eerder dit blog las: Richardi is een jongetje dat ik na een zoektocht van drie dagen vond in een vervallen hutje, ondervoed, onderontwikkeld en erg teruggetrokken. Hij
zag er uit als 7 maar bleek al 12 te zijn ongeveer.
Richardi woont door toedoen
van Driving Nurses (run4 mtakuja) op een goede kostschool, waar hij Engels leert,
liefde krijgt en goed te eten heeft. En nu ontmoet ik hem meteen het eerste
weekend bij Stella, die met steun van Driving Nurses voor hem zorgt als nodig.
Hij ziet er groot uit, hij begint nu toch echt een flinke kerel te worden. En
wat is ie gegroeid, niet voor te stellen dat hij van zover is gekomen. Trots is
hij op zijn rapport: hoewel hij toch echt diepe onvoldoendes heeft voor rekenen
en wetenschap, blijkt hij toch nr 7 van de 13 uit de klas te zijn. En ik ben
trots op hem en besef hoeveel ik van hem kan leren: ondanks zoveel tegenslag in
zijn jonge leven (zijn vader sloeg hem met een kapmes op zijn hoofd, waardoor
het hersenvlies beschadigd raakte, naast alle verwaarlozing, kinderarbeid en
geweld wat daar speelde), heeft hij in een compleet nieuwe omgeving de draad
opgepakt, zijn gedragsbeoordeling bijna allemaal G-tjes. Richardi, kleine grote
jongen, ik ben zooooo trots op jou!
Reacties
Een reactie posten