Doorgaan naar hoofdcontent

Geestelijke gezondheidszorg in Tanzania

In een land waar je nog steeds uit je dorp wordt gezet omdat je schizofreen bent, of waar je naar een witchdoctor moet om de boze geesten uit te drijven, waar middelenmisbruik aan de orde van de dag is, waar je enige uitweg als je depressief bent jezelf vergiftigen is, kom ik op een heel groot ziekenhuis iemand tegen die er een heel andere kijk op heeft. Vanuit haar professie als neuroloog in dit ziekenhuis merkt ze dat haar poli helemaal volloopt met psychiatrie terwijl de behoefte aan een neuroloog in dit land enorm is. Er zijn in heel Noord Tanzania slechts twee neurologen. Nu zijn er ook minder medicamenteuze therapie├źn voor handen, en is er een beperkt netwerk van professionals en is de donkere kant van witchcraft hier nog aanwezig. Toch zou het in mijn ogen mogelijk moeten zijn hier kennis op te bouwen om overal toegang te hebben tot goede zorg. Ik heb een uitgebreid plan beschreven dat in vier jaar tijd tot een stevige basis in de GGZ zou moeten leiden, zodat men in Noord Tanzania overal toegang heeft tot goede zorg. Dit brengt de ziektelast omlaag en dringt uiteindelijk armoede terug.

Het plan beschrijf ik grofweg aan de RMO van Arusha en hij is meteen geïnteresseerd. Op zijn bureau ligt een dik handboek mental health en zelf steunt hij een groep verslaafde jongens in het zogenaamde Sober House. We gaan er een kijkje nemen en ze stellen zich voor. Ik hou een kort praatje en de RMO een gebed. Dit huis heeft nog zoveel meer nodig dan alleen twee welwillende gasten die met hun hart en ziel in deze niche zijn gesprongen. Alleen het onderkomen al: voor deze 40 mannen veel te klein, dat vraagt om problemen. De RMO steunt het persoonlijk.
Als de RMO en ik weer tijd hebben een week later nemen we de kans waar om over dit plan te spreken. Eigenlijk wil hij zo merk ik wel, enkel aandacht voor zijn Sober House, maar ik geef aan dat het in een volledig plan moet passen en dat we dan eventueel een pilot zouden kunnen doen, afhankelijk van de exacte inhoud. We spreken af elkaar eind november weer te spreken om de voortgang van het plan door te nemen. Spannend hoor, ik ben overtuigd van mijn plan, het is eerder door het Trimbos Instituut goed gekeurd om er geld voor te gaan zoeken. Maar ja, vind dat maar eens. Nu met deze RMO zou het kunnen dat er toegang is tot een heel andere geldstroom, en dat brengt perspectief. Op naar weer een nieuwe uitdaging!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos