Doorgaan naar hoofdcontent

Bijzondere eerste dag in Karatu

Waar begin je te vertellen na een dag als deze…met een vol en voldaan hoofd suizen we na in het hotel waar we zojuist door de ziekenhuisdirecteur zijn afgezet. De korte versie is: iedereen in het hele Karatu Lutheran Hospital, van verzorgende op de afdeling tot de bestuur, is ervan doordrongen dat de MamaBus voor de dorpen de weg is naar gezonde moeders en kinderen in deze regio en dat daarmee cirkel van armoede doorbroken kan worden. Het bestuur beëindigt een lange meeting met een luid en duidelijk: we zijn er helemaal van doordrongen dat de mamabus een levensreddende functie heeft, maar de wens (lees het commando) van de board is dat dit zo snel mogelijk gebeurt. Dussss, wanneer start het project? Gelukkig kunnen we het goede nieuws vertellen dat morgen de officiële opening zal plaatsvinden én we meteen de eerste dorpen gaan bezoeken. Daarover morgen meer, maar eerst terug naar het begin van onze dag. 

We starten de dag rijdend door de stromende regen naar het ziekenhuis. Boven op een heuvel aan de voet van de Ngorongoro krater vinden we het bijna 70 jaar oude ziekenhuis. We worden hartelijk ontvangen en de vergaderruimte stroomt langzaam vol. De presentaties roepen vragen, bewondering en applaus op. Het thema van de de eerste spreker is: Together we can. We zien dat de medewerkers geïnspireerd raken om deze kans om iets moois samen naar de gemeenschap te brengen, te pakken. 

Tijdens de rondleiding door het ziekenhuis zien we alle afdelingen en krijgen dan de kans om met de opgenomen moeders in gesprek te gaan. We beginnen op de postnatal ward, een ruimte waar de bevallen moeders samen met hun netgeboren kindjes verblijven. We zien een jonge masaai vrouw vermoeid en uitgepuft op haar bed zitten. Dr. Heriel verteld ons dat ze een spoedkeizersnede heeft gehad nadat ze met een levensgevaarlijke lage hb waarde werd binnengebracht vanuit een ver verwijderd dorp. Hij benadrukt nog eens hoe machteloos zij zich voelen in zo’n situaties. Met regelmatige check-ups tijdens de zwangerschap had dit ZO eenvoudig voorkomen kunnen worden. Gelukkig kan hier met de komst van de MamaBus verandering ingebracht worden…


Tegenover haar zit een jonge vrouw van 28 jaar. Net bevallen van haar vierde kindje. Ze verteld ons dat ze regelmatig checkups heeft gehad hier in het KLH, ze woont immers in de buurt. De keizersnede was dan ook gepland en ze heeft van te voren kunnen sparen voor de komst van haar baby’tje. Ze mag aan het einde van de dag naar huis maar niet voordat ze een implanon heeft laten plaatsen heeft ze besloten. Iets wat zo goed aansluit bij ons. Wij staan voor het 1000 dagen principe en hierin is dag 0, conceptie of juist géén conceptie ook zo belangrijk. 

We vervolgen onze weg naar de antenatale ward, de ruimte waar normaal gezien de vrouwen liggen die nog moeten gaan bevallen. We horen de achtergrond van een piepjonge meid van 16 die een week geleden hier terecht kwam en wonder boven wonder haar niet verwachtte kindje met 34 weken gezond ter wereld bracht. Wanneer een van de nurses voorzichtig de lakens aan de kant doet, zien we een piepklein baby’tje met een prachtige bos zwarte krullen. Vanwege het gebrek aan couveuses wordt hier de kangaroo methode gebruikt. Het babytje wordt zonder kleertjes op de borst van de moeder geplaatst. Door de huid op huidcontact wordt de baby warm gehouden en ook zorgt het voor een betere hechting. De jonge moeder wordt liefdevol door de dokter toegesproken en we zien de tranen in haar ogen komen….Verkracht en zwanger geraakt, maar gelukkig is de man verdwenen en kan zij zodra de baby en zij zijn aangesterkt, naar haar ouders waar zij veilig zijn.




Met ons hoofd overvol van de indrukken van vandaag, sluiten we de dag af met een kennismaking met Noëlla en Tasiana. Deze meiden zijn de nurses van de MamaBus in Karatu en zullen elkaar hierin afwisselen. We zien dat ze het nog best spannend vinden. Begrijpelijk, het is ook een grote verantwoordelijkheid zo alleen op de bus! Als voorbereiding zijn ze daarom ook naar Moshi afgereisd waar onze ervaren Veronika ze mee nam op de MamaBus. De meiden glunderen als ze vertellen over hun dagen in Moshi, zo veel geleerd daar! De meiden komen steeds meer los. Al Suus ze vraagt waarom ze het werk op de MamaBus ze zo leuk lijkt, antwoorden ze dat ze graag impact willen maken en helpen in het voorkomen van de ernstige gevallen die zij dagelijks voorbij zien komen in het ziekenhuis. Wat mooi, welcome to the team ladies!

Reacties

Populaire posts van deze blog

De eerste dag van onze missie!

Met de storm in Nederland was het nog even spannend of we wel konden vertrekken maar gelukkig zijn we na een soepele reis goed en wel aangekomen bij TPC. Na een korte nachtrust stond ons een drukke maar leuke dag te wachten. Lees hieronder het verslag van onze eerste dag. Bezoek TPC hospital  Het regent pijpenstelen hier, ook hier laat klimaatverandering zich gelden. Na een korte nacht worden we ‘s ochtends om 7 uur verwacht bij het ziekenhuis, waar we met de ziekenhuisdirecteur, de manager van FTK en met Veronica, de  verpleegkundige op de mamabus, hebben afgesproken. We bespreken de services die op de bus worden geleverd, van vaccinaties tot educatie tot het bieden van een luisterend oor. Inmiddels is Veronica een bekend persoon in de dorpen en vervult ze een vertrouwensrol voor veel moeders. Huiselijk geweld en gevoelige kwesties zoals ziekte, overlijden, handicaps en mentaal welzijn zijn nog taboe in Tanzania, maar met de komst van de mamabus en Veronica in lower moshi, wordt de dr

Mee met de MamaBus en een nieuw dorp ontdekken!

Op onze tweede dag mochten we met Veronika mee met  MamaBus. Voor Noortje helemaal bijzonder omdat dit de eerste keer zou zijn dat ze de MamaBus in real life zou zien. Om half 9 ‘s ochtends haalden Veronika en Mustaffa, de chauffeur van de MamaBus, ons op bij ons verblijf. Net als wij, hebben zij er ook veel zin in, ze noemen zich een echt team! We vertrekken eerst naar Kahe om vaccinaties op te halen die daar bewaard worden in een vriezer. Ook stapt er nog een nurse bij ons de bus die mee zal gaan helpen. Onderweg hebben we even tijd om met Veronika bij te kletsen. Ze vertelt over haar ervaringen op de bus en laat een geweldig filmpje zien waarin een klas kinderen een liedje aan het zingen is. Het liedje gaat over zelfbescherming, gezonde seksuele relaties en nee mogen zeggen. Veronika vertelt dat ze de kinderen dit liedje altijd aanleert bij het zetten van de HPV vaccinaties. Wat een enorm goed iniatief. Ons hart vult zich met trots dit zo te zien, en ook op Veronika, die dit zelf he