Doorgaan naar hoofdcontent

Richard


Mtakuja eind 2012: Een heel mager vies jongetje met een touw rond zijn hele vieze broek gebonden komt over het terrein waar ik een besnijdenisfeest van de Masaai mag meemaken aanlopen en kijkt een beetje verlegen rond. We vragen of ie misschien mijn bord met eten wil hebben en dat wil hij graag. Hij komt bij ons op de grond zitten. Hij komt van een ander subdorp en is door oma gestuurd om te kijken of hier wat te eten was. Het mannetje is 12 jaar, ik kan het bijna niet geloven want hij is zo klein. Hij vraagt of hij het eten in de tas mag stoppen om naar zijn oma te brengen. Als ik hem een tweede bord in de tas zie schuiven springen de tranen in mijn ogen. Mijn god, deze jongen moet vlakbij het preventiecentre wonen, vlakbij waar hulp nabij is en toch vergaat hij bijna van de honger. Hoeveel van deze kinderen wonen er eigenlijk in Mtakuja? Ik ben er helemaal van ontdaan.


Twee dagen lang ga ik op zoek naar de jongen die verdwenen is in de bosjes, ik moet hem vinden...Helemaal verscholen in de bosjes, staat een klein huisje, beschermd door een doornen haag. Heel anders dan alle huizen die ik tot dan toe heb gezien: afgesloten voor voorbijgangers en geen open plaats waar je zo doorheen kunt fietsen. Op de grond ontwaar ik een omaatje. Een oudere man staat net twee jerrycans water van zijn fiets te sjouwen. Zijn ogen lijken alle kanten op te kijken. We gaan bij het vrouwtje zitten. Wat is ze mager en vervuild zeg, echt vies. Ik wil mijn water en mijn lunch geven, maar de tolk zegt dat dat niet kan waar de man bij is, hij zou het van haar afpakken en haar vervolgens in elkaar slaan. Tranen kan ik niet meer tegenhouden, wat een droefenis hier. Ik geef er ook niets meer om, wat zou het ook. Zelfs de hond ziet er niet uit.


Ik ga naast de ingang van het huisje zitten en kan zo een beetje binnen kijken. Achterin zit een kip of haan en er loopt een puppie. Ahh, wat is die mager! En vies, zo zielig. Waar zijn we beland? En dan komt Richard tevoorschijn! Ja! Het jongetje, hij is hier! Met dezelfde broek met een touw erom, nog steeds niet gewassen, hij is hier. Ik ben zooooo blij dat ik hem heb gevonden. We praten over school en dat hij wordt gepest en niet naar school wil daarom. Ook heeft hij een hele wrede leraar die afgelopen zomer al eens op het matje is geroepen door het schoolhoofd nadat was gezien dat zij een leerling een verschrikkelijk pak slaag gaf. Maar hij moet wel naar school gaan, dat is de enige mogelijkheid om een goede maaltijd te hebben. Hoe kunnen we hem steunen?

We gaan op zoek naar zijn moeder, die we nu weten te vinden. Als we met haar praten blijkt haar verhaal natuurlijk ook droevig: wel een man (niet de papa van Richard) in huis, maar eentje die niets bijdraagt. Sterker nog, hij dreigt haar arm af te hakken als zij niet langer voor hem zorgt. Daarna maakt hij zichzelf van kant. De vrouw werkt 14 uur per dag en toch lijden Richard en oma. Ik geef haar een ruime donatie uit de Running for Mtakuja pot. Ze is jullie dankbaar, heel erg dankbaar. En ik ook.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos