Doorgaan naar hoofdcontent

daar waar Tanzania ophoudt.....

We rijden en rijden en rijden, een hobbelige zandweg lijkt te verdwijnen in het landschap. Ik vraag me af of het nog heel veel verder is, wordt misselijk van dat heen en weer gezwaai. En wij komen met deze luxe jeep, een zwangere vrouw zal deze weg moeten afleggen achterop een brommer. Dat duurt uren. En ja het is verplicht om in het ziekenhuis te bevallen, maar ik krijg zo toch ook wel een goede kijk op redenen voor een vrouw waarom niet.....

Na een uur zijn we bij de dokterspost en worden we hartelijk verwelkomt door de dienstdoende verpleegkundigen. Je moet weten dat voor zo'n post hier in the middle of nowhere eigenlijk amper fatsoenlijke dokters te vinden zijn. Meestal worden ze er aangesteld, studeren verder (dus zijn weer van hun plaats af) en als ze zijn afgestudeerd vertrekken ze naar een betere post, iets dichter bij de bewoonde wereld. Of er wordt iemand als soort van straf geplaatst: een alcoholist, iemand die het niet zo nauw neemt met werktijden of patiënten, iemand die heeft gestolen van de overheid, geen frisse types in ieder geval. Het zijn dus de verpleegkundigen die hier het verschil maken.

Eerst spreek ik met de gezondheidswerkers van de regio. Ook is er speciaal een districtsofficer gekomen om de meeting bij te wonen. Hij levert net als de werkers veel informatie en stelt ook kritische vragen en dat is een goed teken voor de meeting. Als ik vertel over de komst van de bus, raken ze niet uitgepraat erover: ze zijn zooo ontzettend blij dat er ondersteuning komt in dit godverlaten gebied. De districtsofficer verzoekt met klem om toch alsjeblieft de nadruk op hun dorp te leggen als ik vertel dat de bus door de hele regio gaat rijden. Als ik ze vertel dat we dat honoreren gaan de handjes los, JOEPIE!

Na de meeting laat ik allen schoenen uitzoeken die ik heb meegekregen uit Nederland. Het is fantastisch om te zien hoe blij men hier is met onze afdankertjes. Iedereen bedankt voor het inzamelen! Dan is het tijd voor thee met chapati (een soort pannenkoek) en rusten we even uit.

De TBA's (traditional birth attendants, niet gediplomeerde vroedvrouwen) druppelen nu binnen (uh, buiten is beter gezegd) of worden door de werkers met een brommer opgehaald. Na een les over waarom het zo belangrijk is dat vrouwen naar de check ups gaan als ze zwanger zijn en waarom ze in het ziekenhuis moeten bevallen, krijgen ze uitleg over de TBA-pakketten. Elk pakket bevat een schort, een groot zeil voor onder de vrouw, watten, een scheermesje, een handzeep, zeep om het schort en het zeil te wassen, navelklemmen, handschoenen en condooms. Door deze te gebruiken bij de noodbevalling waarbij de TBA's assisteren neemt de kans op sterfte en handicaps bij zowel moeder als kind duidelijk af. Daarbij komt dat de TBA beschermt is tegen HIV. De overhandiging van de pakketten geven we een ófficieel tintje door iedereen apart te feliciteren met het behalen van de opleiding en het overhandigen van de pakketten. En uiteraard mogen zij ook schoenen uitzoeken.

Door de giften en sponsoring wordt dit alles mogelijk gemaakt, zo ontzettend belangrijk voor de mensen hier! Namens hen: BEDANKT!




Reacties

Populaire posts van deze blog

De eerste dag van onze missie!

Met de storm in Nederland was het nog even spannend of we wel konden vertrekken maar gelukkig zijn we na een soepele reis goed en wel aangekomen bij TPC. Na een korte nachtrust stond ons een drukke maar leuke dag te wachten. Lees hieronder het verslag van onze eerste dag. Bezoek TPC hospital  Het regent pijpenstelen hier, ook hier laat klimaatverandering zich gelden. Na een korte nacht worden we ‘s ochtends om 7 uur verwacht bij het ziekenhuis, waar we met de ziekenhuisdirecteur, de manager van FTK en met Veronica, de  verpleegkundige op de mamabus, hebben afgesproken. We bespreken de services die op de bus worden geleverd, van vaccinaties tot educatie tot het bieden van een luisterend oor. Inmiddels is Veronica een bekend persoon in de dorpen en vervult ze een vertrouwensrol voor veel moeders. Huiselijk geweld en gevoelige kwesties zoals ziekte, overlijden, handicaps en mentaal welzijn zijn nog taboe in Tanzania, maar met de komst van de mamabus en Veronica in lower moshi, wordt de dr

Mee met de MamaBus en een nieuw dorp ontdekken!

Op onze tweede dag mochten we met Veronika mee met  MamaBus. Voor Noortje helemaal bijzonder omdat dit de eerste keer zou zijn dat ze de MamaBus in real life zou zien. Om half 9 ‘s ochtends haalden Veronika en Mustaffa, de chauffeur van de MamaBus, ons op bij ons verblijf. Net als wij, hebben zij er ook veel zin in, ze noemen zich een echt team! We vertrekken eerst naar Kahe om vaccinaties op te halen die daar bewaard worden in een vriezer. Ook stapt er nog een nurse bij ons de bus die mee zal gaan helpen. Onderweg hebben we even tijd om met Veronika bij te kletsen. Ze vertelt over haar ervaringen op de bus en laat een geweldig filmpje zien waarin een klas kinderen een liedje aan het zingen is. Het liedje gaat over zelfbescherming, gezonde seksuele relaties en nee mogen zeggen. Veronika vertelt dat ze de kinderen dit liedje altijd aanleert bij het zetten van de HPV vaccinaties. Wat een enorm goed iniatief. Ons hart vult zich met trots dit zo te zien, en ook op Veronika, die dit zelf he

Bijzondere eerste dag in Karatu

Waar begin je te vertellen na een dag als deze…met een vol en voldaan hoofd suizen we na in het hotel waar we zojuist door de ziekenhuisdirecteur zijn afgezet. De korte versie is: iedereen in het hele Karatu Lutheran Hospital, van verzorgende op de afdeling tot de bestuur, is ervan doordrongen dat de MamaBus voor de dorpen de weg is naar gezonde moeders en kinderen in deze regio en dat daarmee cirkel van armoede doorbroken kan worden. Het bestuur beëindigt een lange meeting met een luid en duidelijk: we zijn er helemaal van doordrongen dat de mamabus een levensreddende functie heeft, maar de wens (lees het commando) van de board is dat dit zo snel mogelijk gebeurt. Dussss, wanneer start het project? Gelukkig kunnen we het goede nieuws vertellen dat morgen de officiële opening zal plaatsvinden én we meteen de eerste dorpen gaan bezoeken. Daarover morgen meer, maar eerst terug naar het begin van onze dag.  We starten de dag rijdend door de stromende regen naar het ziekenhuis. Boven op ee