We rijden en rijden en rijden, een hobbelige zandweg lijkt te verdwijnen in het landschap. Ik vraag me af of het nog heel veel verder is, wordt misselijk van dat heen en weer gezwaai. En wij komen met deze luxe jeep, een zwangere vrouw zal deze weg moeten afleggen achterop een brommer. Dat duurt uren. En ja het is verplicht om in het ziekenhuis te bevallen, maar ik krijg zo toch ook wel een goede kijk op redenen voor een vrouw waarom niet.....
Na een uur zijn we bij de dokterspost en worden we hartelijk verwelkomt door de dienstdoende verpleegkundigen. Je moet weten dat voor zo'n post hier in the middle of nowhere eigenlijk amper fatsoenlijke dokters te vinden zijn. Meestal worden ze er aangesteld, studeren verder (dus zijn weer van hun plaats af) en als ze zijn afgestudeerd vertrekken ze naar een betere post, iets dichter bij de bewoonde wereld. Of er wordt iemand als soort van straf geplaatst: een alcoholist, iemand die het niet zo nauw neemt met werktijden of patiënten, iemand die heeft gestolen van de overheid, geen frisse types in ieder geval. Het zijn dus de verpleegkundigen die hier het verschil maken.
Eerst spreek ik met de gezondheidswerkers van de regio. Ook is er speciaal een districtsofficer gekomen om de meeting bij te wonen. Hij levert net als de werkers veel informatie en stelt ook kritische vragen en dat is een goed teken voor de meeting. Als ik vertel over de komst van de bus, raken ze niet uitgepraat erover: ze zijn zooo ontzettend blij dat er ondersteuning komt in dit godverlaten gebied. De districtsofficer verzoekt met klem om toch alsjeblieft de nadruk op hun dorp te leggen als ik vertel dat de bus door de hele regio gaat rijden. Als ik ze vertel dat we dat honoreren gaan de handjes los, JOEPIE!
Na de meeting laat ik allen schoenen uitzoeken die ik heb meegekregen uit Nederland. Het is fantastisch om te zien hoe blij men hier is met onze afdankertjes. Iedereen bedankt voor het inzamelen! Dan is het tijd voor thee met chapati (een soort pannenkoek) en rusten we even uit.
De TBA's (traditional birth attendants, niet gediplomeerde vroedvrouwen) druppelen nu binnen (uh, buiten is beter gezegd) of worden door de werkers met een brommer opgehaald. Na een les over waarom het zo belangrijk is dat vrouwen naar de check ups gaan als ze zwanger zijn en waarom ze in het ziekenhuis moeten bevallen, krijgen ze uitleg over de TBA-pakketten. Elk pakket bevat een schort, een groot zeil voor onder de vrouw, watten, een scheermesje, een handzeep, zeep om het schort en het zeil te wassen, navelklemmen, handschoenen en condooms. Door deze te gebruiken bij de noodbevalling waarbij de TBA's assisteren neemt de kans op sterfte en handicaps bij zowel moeder als kind duidelijk af. Daarbij komt dat de TBA beschermt is tegen HIV. De overhandiging van de pakketten geven we een ófficieel tintje door iedereen apart te feliciteren met het behalen van de opleiding en het overhandigen van de pakketten. En uiteraard mogen zij ook schoenen uitzoeken.
Door de giften en sponsoring wordt dit alles mogelijk gemaakt, zo ontzettend belangrijk voor de mensen hier! Namens hen: BEDANKT!
Na een uur zijn we bij de dokterspost en worden we hartelijk verwelkomt door de dienstdoende verpleegkundigen. Je moet weten dat voor zo'n post hier in the middle of nowhere eigenlijk amper fatsoenlijke dokters te vinden zijn. Meestal worden ze er aangesteld, studeren verder (dus zijn weer van hun plaats af) en als ze zijn afgestudeerd vertrekken ze naar een betere post, iets dichter bij de bewoonde wereld. Of er wordt iemand als soort van straf geplaatst: een alcoholist, iemand die het niet zo nauw neemt met werktijden of patiënten, iemand die heeft gestolen van de overheid, geen frisse types in ieder geval. Het zijn dus de verpleegkundigen die hier het verschil maken.
Na de meeting laat ik allen schoenen uitzoeken die ik heb meegekregen uit Nederland. Het is fantastisch om te zien hoe blij men hier is met onze afdankertjes. Iedereen bedankt voor het inzamelen! Dan is het tijd voor thee met chapati (een soort pannenkoek) en rusten we even uit.
De TBA's (traditional birth attendants, niet gediplomeerde vroedvrouwen) druppelen nu binnen (uh, buiten is beter gezegd) of worden door de werkers met een brommer opgehaald. Na een les over waarom het zo belangrijk is dat vrouwen naar de check ups gaan als ze zwanger zijn en waarom ze in het ziekenhuis moeten bevallen, krijgen ze uitleg over de TBA-pakketten. Elk pakket bevat een schort, een groot zeil voor onder de vrouw, watten, een scheermesje, een handzeep, zeep om het schort en het zeil te wassen, navelklemmen, handschoenen en condooms. Door deze te gebruiken bij de noodbevalling waarbij de TBA's assisteren neemt de kans op sterfte en handicaps bij zowel moeder als kind duidelijk af. Daarbij komt dat de TBA beschermt is tegen HIV. De overhandiging van de pakketten geven we een ófficieel tintje door iedereen apart te feliciteren met het behalen van de opleiding en het overhandigen van de pakketten. En uiteraard mogen zij ook schoenen uitzoeken.
Door de giften en sponsoring wordt dit alles mogelijk gemaakt, zo ontzettend belangrijk voor de mensen hier! Namens hen: BEDANKT!
Reacties
Een reactie posten