Doorgaan naar hoofdcontent

daar waar Tanzania ophoudt.....

We rijden en rijden en rijden, een hobbelige zandweg lijkt te verdwijnen in het landschap. Ik vraag me af of het nog heel veel verder is, wordt misselijk van dat heen en weer gezwaai. En wij komen met deze luxe jeep, een zwangere vrouw zal deze weg moeten afleggen achterop een brommer. Dat duurt uren. En ja het is verplicht om in het ziekenhuis te bevallen, maar ik krijg zo toch ook wel een goede kijk op redenen voor een vrouw waarom niet.....

Na een uur zijn we bij de dokterspost en worden we hartelijk verwelkomt door de dienstdoende verpleegkundigen. Je moet weten dat voor zo'n post hier in the middle of nowhere eigenlijk amper fatsoenlijke dokters te vinden zijn. Meestal worden ze er aangesteld, studeren verder (dus zijn weer van hun plaats af) en als ze zijn afgestudeerd vertrekken ze naar een betere post, iets dichter bij de bewoonde wereld. Of er wordt iemand als soort van straf geplaatst: een alcoholist, iemand die het niet zo nauw neemt met werktijden of pati├źnten, iemand die heeft gestolen van de overheid, geen frisse types in ieder geval. Het zijn dus de verpleegkundigen die hier het verschil maken.

Eerst spreek ik met de gezondheidswerkers van de regio. Ook is er speciaal een districtsofficer gekomen om de meeting bij te wonen. Hij levert net als de werkers veel informatie en stelt ook kritische vragen en dat is een goed teken voor de meeting. Als ik vertel over de komst van de bus, raken ze niet uitgepraat erover: ze zijn zooo ontzettend blij dat er ondersteuning komt in dit godverlaten gebied. De districtsofficer verzoekt met klem om toch alsjeblieft de nadruk op hun dorp te leggen als ik vertel dat de bus door de hele regio gaat rijden. Als ik ze vertel dat we dat honoreren gaan de handjes los, JOEPIE!

Na de meeting laat ik allen schoenen uitzoeken die ik heb meegekregen uit Nederland. Het is fantastisch om te zien hoe blij men hier is met onze afdankertjes. Iedereen bedankt voor het inzamelen! Dan is het tijd voor thee met chapati (een soort pannenkoek) en rusten we even uit.

De TBA's (traditional birth attendants, niet gediplomeerde vroedvrouwen) druppelen nu binnen (uh, buiten is beter gezegd) of worden door de werkers met een brommer opgehaald. Na een les over waarom het zo belangrijk is dat vrouwen naar de check ups gaan als ze zwanger zijn en waarom ze in het ziekenhuis moeten bevallen, krijgen ze uitleg over de TBA-pakketten. Elk pakket bevat een schort, een groot zeil voor onder de vrouw, watten, een scheermesje, een handzeep, zeep om het schort en het zeil te wassen, navelklemmen, handschoenen en condooms. Door deze te gebruiken bij de noodbevalling waarbij de TBA's assisteren neemt de kans op sterfte en handicaps bij zowel moeder als kind duidelijk af. Daarbij komt dat de TBA beschermt is tegen HIV. De overhandiging van de pakketten geven we een ├│fficieel tintje door iedereen apart te feliciteren met het behalen van de opleiding en het overhandigen van de pakketten. En uiteraard mogen zij ook schoenen uitzoeken.

Door de giften en sponsoring wordt dit alles mogelijk gemaakt, zo ontzettend belangrijk voor de mensen hier! Namens hen: BEDANKT!




Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos