Doorgaan naar hoofdcontent

het is zover: ik ben overbodig!!

Langzaam maar zeker word ik overbodig en wordt het werk hier steeds meer voortgezet door lokale mensen. Dat is goed voor de voortgang van de projecten en voor de gemeenschap, want dit betekent dat de kennis hier blijft, verspreid wordt en inkomen wordt gegenereerd. Voor de lessen seksuele voorlichting op de scholen is Aiwinia Mlay verantwoordelijk. Hij is ook degene die werkt voor de overheid als chef van alle scholen in het gebied en heeft dus veel invloed zodat de voortgang van de lessen gegarandeerd wordt. Aiwinia is deels in dienst bij FT Kilimanjaro.


Stella is mijn tweede stem, ze vertaalt in Swahili en op Tanzaniaanse wijze wat ik met de mensen bespreek. Ze heeft aan een half woord genoeg van mij. Ze heeft veel aanzien in het gebied als sociaal werkster waardoor gesprekken eenvoudiger verlopen. Ze begeleidt me elke missie. Daarnaast zorgt ze voor de opvang van Richard tijdens de vakanties, gaat naar zijn school voor overleggen en doet de inkopen als dit nodig is. Stella heeft een parttime aanstelling bij Run4Mtakuja sinds 2013, welke dit jaar wordt verlengd met veel plezier.

Voor de Thousand Days Bus moet veel geregeld worden als ik weg ben: financieel, bestellingen als materialen op zijn, problemen in de operatie moeten worden opgelost. Eunice Daniel gaat deze coordinatorfunctie op zich nemen en wordt dus mijn tweede stem voor de bus. Ze is een betrouwbare jonge vrouw die goed met computers kan omgaan en haar hand nergens voor omdraait. Een aanwinst voor het project. Ze is in dienst bij FT Kilimanjaro.

Op de bus zelf gaat de zeer ervaren hoofdzuster Tairo werken. Zij is een kanjer, die doorwerkt na haar pensioen en zij zal jongere collega's inwerken op de bus als deze eenmaal draait. Daarnaast is er een parttime chauffeur werkzaam op de bus.

Ik vind het ongelooflijk dat we dit in drie bezoeken hebben kunnen realiseren, ik ben zo ontzettend dankbaar dat dit is mogelijk gemaakt door jullie steun! De mensen in het gebied zijn jullie nog veel dankbaarder dan ik uiteraard en ik heb het privilege dat live van ze te mogen horen. Asenteni sana!

Werk (weer) mee aan het terugdringen van ziekte en sterfte onder vrouwen en kids en steun Run4Mtakuja:

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos