Doorgaan naar hoofdcontent

Richardi en Stella

Bij een bezoek aan de school van Richardi, trok Richard aan de mouw van Rose om haar in te fluisteren dat het zondag visiting day was en dat hij zich dan steeds zo eenzaam voelde. Alle ouders van de kids komen dan, samen met broertjes en zusjes. Richardi en de wezen die Rose in haar school heeft opgenomen zitten dan steevast een beetje verloren in een hoekje. Daar gaat deze keer verandering in komen!
Ik ben veel te vroeg deze zondag, er staan rijen tafeltjes klaar onder de bomen, maar nog geen mensen. De juf gaat Richardi halen en na een poosje komt hij daar aan in vol ornaat: wit shirt, zwarte broek omhoog gehouden met een riem en netjes gepoetste stappers. Zelfs een stropdas ontbreekt niet. Hij is blij dat ik er ben, zijn vertrouwen in volwassen is zo beschadigd, dat hij toch altijd een slag om de arm houdt als deze iets beloven. Na wat kletsen gaat hij aan de slag met met mijn telefoon om foto's en filmpjes te maken. Als een heuse fotograaf loopt hij over het terrein en maakt hij indruk op de nieuwsgierige klasgenootjes. Hij maakt foto's van ze en laat ze aan hen zien. Het is toch weer die 'kunstenaar' die naar boven komt. Hij mag dan niet zo goed zijn in rekenen, zijn verbeeldingsvermogen is prachtig.
Na een uurtje wordt het langzaam drukker en ook Stella arriveert. Ze heeft alle cadeautjes en praktische spullen bij zich die we samen eerder hebben ingekocht. Ook heeft ze vers fruit bij zich. Om ons heen wordt het langzamerhand steeds feestelijker: hele potten en pannen komen voor de dag, heerlijke geuren stijgen op. Stella is verrast dat er gekookt eten mee mag komen. Richardi krijgt van de buren een bord vol lekkers. Als tegenprestatie biedt hij de familie een tros bananen aan. Zo gaat dat!
En dan gebeurt het: de vader van Richardi is er ook! Ongelooflijk, die Stella heeft gepraat als brugman tegen hem, en het is gelukt! Eindelijk neemt deze man een keer verantwoordelijkheid voor zijn kind. Richardi is trots op zijn volle tafel met 'familie'. Op het eind van de middag vertrek ik met een voldaan gevoel: fantastisch voor hem deze dag.
Aangezien dit elke maand is, vraag ik Stella of zij voortaan elke zondag kan gaan. Samen met het zorgen voor hem als hij vakantie heeft en het doen van benodigde shopping neemt dit alles heel wat tijd in beslag. En dan krijg ik een idee: Wat als Stella nu gewoon voor deze dagen en zorg betaald krijgt, samen met de zorg voor mij en het spreken als tweede stem in de meetings met de gemeenschap, betekent dat een mooi contract voor haar. Ik stel het een paar dagen later aan haar voor als we praten over mogelijkheden om haar kleinzoon op dezelfde school te krijgen. Met beide handen neemt ze het contract aan. Beide zijn we zo blij! Dank jullie allen dat jullie dit mogelijk maken: Richardi blij, Stella blij en de gemeenschap blij dat ze mij kunnen verstaan als ik er ben ;)






Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos