Sommigen van jullie zullen de meiden hiernaast nog herkennen. Een van hen mist een onderbeen, de ander werd onophoudelijk achtervolgt in de jacht op een ledemaat. De derde werd hevig bloedend langs de kant van de weg achtergelaten. Ze heeft het gered en is door een stichting opgevangen (www.underthesamesun.com). Hier heeft ze armen van gekregen en ze is voor scholing naar hiertoe gebracht, samen met haar vriendinnen. De grootste les volgt als ik hen de foto laat zien die ik van ze heb gemaakt: WE ARE BEAUTIFUL!!
Door deze wijdverbreide misverstanden worden mensen met albinisme niet alleen gestigmatiseerd en gediscrimineerd, maar wordt er ook op ze gejaagd, worden ze vermoord of worden ledematen afgehakt. Zelfs hun graven worden geschonden om botten en andere overgebleven lichaamsdelen te zoeken.
Lokale heksendokters maken medicijnen waarin lichaamsdelen met zogenaamde magische krachten worden verwerkt. In de laatste 10 jaar, hebben ontelbare aanvallen op mensen met albinisme plaats gevonden. De meeste van deze aanvallen worden niet eens gerapporteerd, omdat ze 's nachts gebeuren en ver van de steden.
Een maandje terug ontmoette ik de oprichter van een stichting voor Tanzaniaanse activist met albinisme, Josephat Torner. Weer wat later mocht ik Josephat zelf ontmoeten,wat een inspiratie! Een man die ondanks het feit dat hij moest leven onder het juk van albinsime in Tanzania, met alle dreiging en uitsluiting die daar bij hoort, moordaanslagen op zijn leven (omdat zijn activisme vruchten afwerpt doordat men nu binnen week veroordeeld wordt met passende straf na een killing of hunt op de lichaamsdelen) heeft overleefd en nu met een bodyguard door Afrika moet reizen, zijn leven volledig in het teken zet van het opheffen van het stigma rondom albinisme. Ik heb de primeur mee mogen nemen naar Tanzania van een boek dat zal worden gebruikt op scholen om albinisme bespreekbaar te maken. En dat ga ik weer meenemen de dorpen in, volgende week.
Nu was ik vanmiddag in Moshi, om de inkopen te doen voor de pakketten voor de plaatselijke vroedvrouwen in een nieuw dorp, waar we maandag mogen zijn (daarover later meer). Op weg naar de winkel zie ik iemand zitten kletsen, met albinisme, dat is duidelijk: hoed op, lange mouwen, lange broek, lichte huid. Ik ren naar de mama bus want hier had ik me bij vertrek op voorbereid: ik heb het boek meegenomen voor als ik iemand zou tegenkomen. Al snel zitten we te praten en hij kan ook nog een beetje engels spreken. Hij is weliswaar 71 maar stelt actieve vragen is zeer geïnteresseerd en ik nodig hem meteen maar uit om mee te komen naar de dorpen volgende week. Hij vraagt, scherp als hij is meteen om een tegenprestatie: dat ik meekom naar zijn dispensary (dokterspost/ziekenhuisje) om het onderwerp ook daar bespreekbaar te maken. Win-win!
Opgetogen zeggen we dag en kwa heri tegen elkaar. Wat een geluk :)))
Een maandje terug ontmoette ik de oprichter van een stichting voor Tanzaniaanse activist met albinisme, Josephat Torner. Weer wat later mocht ik Josephat zelf ontmoeten,wat een inspiratie! Een man die ondanks het feit dat hij moest leven onder het juk van albinsime in Tanzania, met alle dreiging en uitsluiting die daar bij hoort, moordaanslagen op zijn leven (omdat zijn activisme vruchten afwerpt doordat men nu binnen week veroordeeld wordt met passende straf na een killing of hunt op de lichaamsdelen) heeft overleefd en nu met een bodyguard door Afrika moet reizen, zijn leven volledig in het teken zet van het opheffen van het stigma rondom albinisme. Ik heb de primeur mee mogen nemen naar Tanzania van een boek dat zal worden gebruikt op scholen om albinisme bespreekbaar te maken. En dat ga ik weer meenemen de dorpen in, volgende week.Nu was ik vanmiddag in Moshi, om de inkopen te doen voor de pakketten voor de plaatselijke vroedvrouwen in een nieuw dorp, waar we maandag mogen zijn (daarover later meer). Op weg naar de winkel zie ik iemand zitten kletsen, met albinisme, dat is duidelijk: hoed op, lange mouwen, lange broek, lichte huid. Ik ren naar de mama bus want hier had ik me bij vertrek op voorbereid: ik heb het boek meegenomen voor als ik iemand zou tegenkomen. Al snel zitten we te praten en hij kan ook nog een beetje engels spreken. Hij is weliswaar 71 maar stelt actieve vragen is zeer geïnteresseerd en ik nodig hem meteen maar uit om mee te komen naar de dorpen volgende week. Hij vraagt, scherp als hij is meteen om een tegenprestatie: dat ik meekom naar zijn dispensary (dokterspost/ziekenhuisje) om het onderwerp ook daar bespreekbaar te maken. Win-win!Opgetogen zeggen we dag en kwa heri tegen elkaar. Wat een geluk :)))
Reacties
Een reactie posten