Oh ik heb hem weer gezien, Richardi! Wat wordt hij groot en wat kan hij al goed Engels. Maar ai, wat een slecht rapport. Zijn gedrag is trouwens erg goed, daar zal het niet aan liggen. Hij zit hier nu vijf jaar op school, is 16 jaar, maar is nog steeds steeds niet verder gekomen dan de groep 2. Ik praat uitgebreid met het schoolhoofd en krijg te horen dat hij echt wel zijn best doet, hij studeert zoveel hij kan en als het van hem gevraagd wordt, maar hij zit aan zijn plafond. Ik wordt een beetje moedeloos van de methoden hier: ze blijven maar duwen op deze jongen, terwijl ze weten dat ie niet meer kan dan dit. Moet je dit werkje zien en dan vooral die opmerking van de juf. Dat helpt niet natuurlijk.
Wat nu? Op zoek naar een andere school, die wel rekening houdt met zijn beperking en zich vooral richt op wat er wel lukt. Sibusiso richt zich met name op de ouder/verzorger zodat deze het kind kan helpen in zijn ontwikkeling, maar die is niet beschikbaar. Dan misschien een school recht tegenover waar hij nu zit: een school waar je een ambacht leert, met je handen mag leren werken en waar meer kids met een beperking zitten. Daar zouden ze moeten weten hoe je goed met een kind als Richardi om gaat om zoveel mogelijk tot zijn recht te komen.
Nog net voor vertrek krijgen we een gesprek met een mogelijk nieuwe school waar hij terecht kan. Imani, lager beroepsonderwijs, waar meer kinderen met een beperking onderwijs krijgen. De drie meiden met albinisme kwam ik daar ook tegen. Het is letterlijk tegenover de school waar hij nu zit, dus vertrouwd voor Richardi, hij leert er een vak en krijgt onderwijs op zijn niveau. Dit is het helemaal! Als ik wil kan hij volgend schooljaar (in Tanzania begint dat in januari) starten. Ik ben dolblij, dit is de belangrijke volgende stap voor hem, een vak leren, met zijn handen werken zodat hij wordt aangesproken op zijn kracht. Dank jullie wel, met jullie steun heeft Richardi weer een toekomst!
Reacties
Een reactie posten