Rotterdam Marathon

De dag is daar: de dag van de marathon. Op tijd sta ik op om te ontbijten en genoeg te drinken. Ik bekijk de weersverwachtingen en het ziet er goed uit: ik ga zeker een hemdje dragen vandaag. Tijdens het lopen krijg je het zo'n 7 graden warmer, dus dat komt op zeker 20 graden uit straks. Mijn tas staat al ingepakt maar ik check hem toch nog een keer, neuroot als ik ben. alles heb ik: van regencape die me warm moet houden in het startvak tot vaseline voor mijn blote armen die door het schuren anders schaafwondjes krijgen.

Ik wil geen stress met parkeren of in de rij staan bij het afhalen van de startnummers dus vertrek op tijd richting Rotjeknor. Ik vind een parkeergarage die zowat op de start staat en, dat is luxe zeg, met een fris toilet. Altijd handig om voor de start in de buurt te hebben. Op naar de expo waar het startnummer ligt te wachten. Er is werkelijk nog niets te doen, maar zelfs nu gaat er met de uitgifte al iets mis: een voorgangster heeft mijn nummer meegekregen. Oeps. Maar omdat het nu nog amper iemand is kan ik gewoon even naar haar toe lopen. Gelukt. Er zit een mooi shirt bij, helemaal mijn kleur. Ik bekijk nog een keer alle lieve gelukwensen voor vandaag: die ga ik straks nog nodig hebben als ik het even moeilijk heb! Bij deze aan iedereen bedankt voor je support!

In de auto vul ik de medische gegevens en het noodnummer in en maak ik de nummers voor en achter vast aan mijn hemd. Tot anderhalf uur vooraf drink ik nog en ik heb tot een half uur daarvoor nog een laatste krentenbol op. Daar zal het straks allemaal niet aan liggen. Ik ben klaar voor de start, goed nog een keer plassen dan en dan op naar de pacers. Daar aangekomen staan we met zijn allen te koukleumen tot er eindelijk wat personen verschijnen die iets met pacing te maken hebben. Die van mij (ik zal vandaag 4:15 uur lopen) vertelt doodleuk dat hij in startvak D zal starten en dat is voor mensen die tussen de 3 en 3:30 lopen. Nou lekker is dat, denk ik nog, hoe gaan we dat dan aanpakken met de mensen die meelopen? 'Jullie moeten mij gewoon zoeken, ik ben herkenbaar aan de oranje ballon'. En dan blijkt dat hij ONS pacet, niet dat wij als medepacers meelopen dus..... wat een sof! Hoe moet dat nou met de groep die ik weer zou pacen? Ik besluit dat ik zo dicht mogelijk bij die pacer ga blijven en dus in E ga starten. Eenmaal in het startvak is het een reuzendrukte van jewelste, wat wil je met 13.000 deelnemers.


Lee zingt zijn "you never walk alone" en dan gaan alle oude shirts uit en de warmhoudplastics af: we gaan! Horloge goed, go! Ik loop de eerste kilometers met het idee dat ik de oranje ballon ga vinden een beetje harder dan gepland oorspronkelijk. Maar er komt geen enkele ballon in zicht. Ik weet dat alleen de drankposten op 5 en op 25 km voor het km punt staan, alle andere staan na dat punt. Na zo'n 8 km geef ik het zoeken op: ik besluit te proberen om een negative split te lopen: hierbij loop je de tweede helft van de marathon sneller dan de eerste. Ik geeft me helemaal over aan het ritme, de zon en het publiek. Wat is het hier een feest zeg! Een man loopt voor kanker: 'balls for cancer: 7 marathons in 7 days' staat er op zijn shirt. Een kort gesprekje maakt duidelijk dat dit al zijn 19e marathon is van het jaar! En dan vanaf het wisselpunt herken ik ineens gezichten: van Jan die zijn wisselmaatje vergeefs zoekt, tot Geert die plots opduikt in het publiek, tot Aloha Danny en later ook Aloha Etienne, Run2day Breda met Joan is goed vertegenwoordigd, Paul en Patrick zie ik ook, groep Toon langs de kant en Leon piept daartussendoor! Wat een stoot energie geeft me dat zeg! Het moeilijke stuk rondom het Kralingse bos kan beginnen. Toch krijg ik het even wat moeilijker, maar ik denk aan Mila en hoe moeilijk zij het had, en dat maakt alles weer behapbaar. Ik denk aan Bert en zijn eeuwig optimisme wat me altijd bij zal blijven en dat schept weer vertrouwen. Dit zijn de laatste kilometers, ik heb nog energie zat, die negative split gaat er komen! Ik zweep het bandje op en alsof de ik erom vraag spelen zij het nummer 'Hello' van Martin Solveig, http://youtu.be/dA59oUM-zNw dat wat me herinnert aan mijn allereerste marathon in Barcelona! Dat geeft me vleugels en de laatste kilometers vliegen voorbij, nog een keer extra aangemoedigd worden door al die lieve mensen, kijk daar is collega Maite! En dan nu de laatste 500 m op de Coolsingel.....WAUW wat gaaf! Helemaal blij ga ik richting finish, wat een heerlijke loop, wat een publiek, de omroeper roept "....en daar gaat Suus!", made it, YES! Bedankt voor jullie support, dat helpt echt!