Richardi op visitie

Ik ontmoette Richardi drie jaar geleden op een groot Masaai feest, waar hij kwam bedelen om voedsel gekleed in lompen en met een vage blik in zijn ogen.  Die aanblik van dat verwaarloosde mannetje, ik was met stomheid geslagen. Zo erg dat ik niet achter hem aan ging en de vertaalster en ik vervolgens een weekend lang naar hem op zoek zijn gegaan. Daar waar een uitzonderlijk akelig afgelegen  hutje stond, met twee graven in de voortuin, waar we zaten te praten met een oma, kwam hij plots tevoorschijn tussen de kippen. Ik was zo blij! Hij werd geslagen en verwaarloosd door vader, ging niet school want daar werd hij gepest zelfs door de leraren en bedelde voor wat geld of voedsel. Je ziet op de foto hiernaast het litteken dat hij kreeg nadat zijn vader hem met een kapmes op zijn hoofd sloeg toen hij nog klein was. In het ziekenhuis werd duidelijk dat hij ternauwernood aan de dood ontsnapte: het mes was zo diep het hoofd in gegaan dat het de hersenen bijna geraakt werden. Niet alleen het litteken tekent hem, zijn hersenbeschadiging doet dat des te meer.

Run4Mtakuja maakte het mogelijk dat hij daar weg is gehaald en nu op een goede kostschool zit (Rose Education Center), waar hij mag leren, spelen en met liefde wordt verzorgd.

Stella (vertaalster, gemeenschapswerker), haar kleinzoon George en Richardi zijn vandaag naar mij gekomen, omdat ik nog te ziek ben om te reizen. Het belooft een bijzondere dag te worden. De kinderen hebben nog nooit de Club, waar ik logeer gezien en Stella, is nog nooit een hele dag hier geweest om te relaxen. Als Richardi me ziet komt hij aanrennen en vliegt in mijn armen, wat een heerlijk gevoel! We wandelen naar de club waar we op het terras gaan zitten en wat drinken. De kids tekenen en wij kletsen. Stella gaat naar de apotheek om medicijnen voor mij te halen. De jongetjes kijken hun ogen uit hier, voor ons is het al prachtig, laat staan voor die twee jongens die niet verder zijn gekomen dan de derde boom bij het dorp. Als Stella terug is en ze een bordje met fruit voor me heeft laten klaarmaken (iedereen zorgt hier goed voor me, geen zorgen!), gaan we zwemmen. Stella is een beetje bang, ook voor haar kleinzoon, maar dan blijkt dat hij gewoon goed kan zwemmen. Wat een feest. Mijn blik valt op het litteken dat Richardi’s vader, ‘baba’, hem gaf. Hij had wel dood kunnen zijn. Ik moet aan dat enge hoofd van die man denken en voel me boos worden, maar dat lost meteen op want Richardi spartelt alweer als een kikker door het water.

Na het zwemmen gaan we lunchen, tjee wat kunnen die twee mannen veel eten. Stella geniet er ook van, zo fijn om te zien dat zij nu ook eens mag uitrusten en gewoon ontspannen. Ze doet zoveel goeds voor de gemeenschap en Run4Mtakuja, zoals Richardi opvangen als de schoolvakanties aanbreken, hem helpen met taken als wassen van kleding en het doen van inkopen voor school, dat ik blij ben dat zij nu ook een keer kan genieten. Als de dag ten einde komt zijn we allemaal voldaan. Ik zwaai ze uit als ze op de bodaboda stappen!

Kwa heri!