De start

Het gaat bijna gebeuren: datgene waar we nu al tijden voor aan het zwoegen zijn: de start van de Mama Bus! Deze keer voor mij geen bezoeken aan dorpen in mijn eentje met Stella de tolk, maar alles in het teken van de kickoff. Het begint meteen als ik aankom op Kilimanjaro Airport: de man van het bedrijf waar ik de stickers heb laten ontwerpen en maken uit Arusha, is ernaar toe gekomen om de stickers eigenhandig te overhandigen. Zo soepel als dat gaat zo jammerlijk blijven mijn koffers achter in Nairobi waar ik moest rennen om mijn aansluitende vlucht te halen. Tja en koffers hebben geen pootjes en ik zag daar verder ook geen mensen rennen, dus helaas, mijn koffers stonden niet op de band.  Bij het loketje werd laconiek gereageerd, dus  ik heb er toch maar wat drama ingegooid, want ik hoorde dat mensen soms dagen op hun koffers moeten wachten. En dat heeft geholpen want al in de middag arriveerden ze met een spoed label in Moshi. Lucky me.

 Een telefoonnummer is onontbeerlijk, ze sms-en hier wat af. Maar dat gaat gepaard met een ellenlange registratiewijze, waarvoor je veel geduld moet hebben en waar ik, en na een slapeloze nacht al helemaal niet, niet zo goed in ben. Ik bel meteen met degene die de minivan voor het ombouwen tot Mama Bus heeft weggebracht, hoe het er voor staat. En hij is heel enthousiast en zegt dat het er heel mooi uitziet. Waarschijnlijk, en ik durf nog niet hardop te juichen, maar waarschijnlijk is ie maandagmiddag af en kan hij dinsdag mee naar TPC, waar ik verblijf worden gebracht. Joepie!!

Met een blij gemoed stap ik mijn verblijf binnen. Ik voel me helemaal thuis als ik zie dat mijn favoriete ober, die eigenlijk met pensioen zou zijn nu, er toch is en me hartelijk begroet: Haaaa, Suzy, how are you? Good to see you again! Toch grappig dat je bij naam genoemd wordt door zoveel mensen die je maar een keer per jaar zien. Meteen aan het werk dan maar denk ik bij mezelf, want er is zo weinig tijd en zoveel te doen.