Doorgaan naar hoofdcontent

Mama Bus part I

Ohhh wat is ie mooi geworden! Ik kan het niet uitleggen hoe blij ik ben: Karanga Technical School heeft echt maatwerk geleverd. ’s Morgens vroeg gaan de meiden en ik met de dala dala naar de stad om daar naar de school gebracht te worden. De meiden hebben hun eerste rit met de dala dala en zien de stad straks voor het eerst. We worden opgepikt om naar de school te gaan, het ligt iets buiten de stad waar geen dala dala te vinden is. Ik ben opgewonden,  ben zo benieuwd. Het hoofd van de werkplaats wacht ons op en laat ons trots zijn werk zien: Wauw, wat is ie goed geworden en wat hebben ze goed nagedacht over zaken. We bekijken hem helemaal en de man legt uit wat er allemaal gebeurd is aan het interieur. Wat ontzettend mooi, daar istie dan! We rijden met zijn vieren in de Mama Bus terug. Wat een goed gevoel zeg.

Terug op TPC waar ik verblijf gaan we aan de slag met de inrichting van de bus. En je raad het al: uiteraard zijn een aantal spullen die bij mijn vorige trip zijn ingeslagen gebruikt en verdwenen. Ik maak een nieuwe lijst voor shopping in de stad. We bellen een mannetje dat stickers op auto’s plakt voor de fabriek. Hij staat er in tel en begint meteen. En dat maakt het echt! Wauw, nu merk ik het pas, dit is hem echt. We gaan het flikken!
Ondertussen bereiden de meiden de training voor de verpleegkundigen die op de MB gaan rijden van morgen voor. De FT Kilimanjaro dorpmanagers maken aanplakbiljetten en schrijven een brief voor de dorpshoofden en zorgverantwoordelijken. Met een hele stapel vertrekken ze richting dorpen. Onze komst wordt goed voorbereid.
Ik ga verder met het organiseren van het openingsfeestje dat we a.s. maandag gaan houden. Ook moeten de puntjes op de I worden gezet voor de daadwerkelijk eerste ritten: we beginnen dinsdag meteen te rijden dus de dorpshoofden moeten op de hoogte worden gebracht. Verder zijn de meiden druk met het in elkaar zetten van extra trainingen voor in de MB eerst in het Engels en vervolgens een vertaling in het Swahili.

Na een drukke dag wordt het tijd voor mijn eerste rit in de MB, op naar mijn nieuwe tijdelijke onderkomen, vijf km bij TPC vandaan. Haha! Daar ga ik dan, aan de linkerzijde van de weg, op pad met de enige echte Mama Bus! Joepie, ik voel me zo rijk! Voor al degenen die ons steunen: asanteni sana!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos