Doorgaan naar hoofdcontent

Albinisme in Afrika

Sommigen van jullie zullen de meiden hiernaast nog herkennen. Een van hen mist een onderbeen, de ander werd onophoudelijk achtervolgt in de jacht op een ledemaat. De derde werd hevig bloedend langs de kant van de weg achtergelaten. Ze heeft het gered en is door een stichting opgevangen (www.underthesamesun.com). Hier heeft ze armen van gekregen en ze is voor scholing naar hiertoe gebracht, samen met haar vriendinnen. De grootste les volgt als ik hen de foto laat zien die ik van ze heb gemaakt: WE ARE BEAUTIFUL!!
In veel Afrikaanse landen lopen mensen met albinisme gevaar. Dit wordt veroorzaakt door twee vormen van bijgeloof: Ten eerste wordt gedacht dat het bezitten van hun lichaamsdelen geluk brengt. Ten tweede wordt gedacht dat het ongeluk brengt als er een baby met albinisme in een gezin wordt geboren. Er zou dan een vloek rusten op deze familie.
Door deze wijdverbreide misverstanden worden mensen met albinisme niet alleen gestigmatiseerd en gediscrimineerd, maar wordt er ook op ze gejaagd, worden ze vermoord of worden ledematen afgehakt. Zelfs hun graven worden geschonden om botten en andere overgebleven lichaamsdelen te zoeken.
Lokale heksendokters maken medicijnen waarin lichaamsdelen met zogenaamde magische krachten worden verwerkt. In de laatste 10 jaar, hebben ontelbare aanvallen op mensen met albinisme plaats gevonden. De meeste van deze aanvallen worden niet eens gerapporteerd, omdat ze 's nachts gebeuren en ver van de steden.

Een maandje terug ontmoette ik de oprichter van een stichting voor Tanzaniaanse activist met albinisme, Josephat Torner. Weer wat later mocht ik Josephat zelf ontmoeten,wat een inspiratie! Een man die ondanks het feit dat hij moest leven onder het juk van albinsime in Tanzania, met alle dreiging en uitsluiting die daar bij hoort, moordaanslagen op zijn leven (omdat zijn activisme vruchten afwerpt doordat men nu binnen week veroordeeld wordt met passende straf na een killing of hunt op de lichaamsdelen) heeft overleefd en nu met een bodyguard door Afrika moet reizen, zijn leven volledig in het teken zet van het opheffen van het stigma rondom albinisme. Ik heb de primeur mee mogen nemen naar Tanzania van een boek dat zal worden gebruikt op scholen om albinisme bespreekbaar te maken. En dat ga ik weer meenemen de dorpen in, volgende week.

Nu was ik vanmiddag in Moshi, om de inkopen te doen voor de pakketten voor de plaatselijke vroedvrouwen in een nieuw dorp, waar we maandag mogen zijn (daarover later meer). Op weg naar de winkel zie ik iemand zitten kletsen, met albinisme, dat is duidelijk: hoed op, lange mouwen, lange broek, lichte huid. Ik ren naar de mama bus want hier had ik me bij vertrek op voorbereid: ik heb het boek meegenomen voor als ik iemand zou tegenkomen. Al snel zitten we te praten en hij kan ook nog een beetje engels spreken. Hij is weliswaar 71 maar stelt actieve vragen is zeer ge├»nteresseerd en ik nodig hem meteen maar uit om mee te komen naar de dorpen volgende week. Hij vraagt, scherp als hij is meteen om een tegenprestatie: dat ik meekom naar zijn dispensary (dokterspost/ziekenhuisje) om het onderwerp ook daar bespreekbaar te maken. Win-win!
Opgetogen zeggen we dag en kwa heri tegen elkaar. Wat een geluk :)))

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos