Doorgaan naar hoofdcontent

Kilimanjaro!

Het is zover: op naar Tanzania! Iets teveel kilo's want al die lieve mensen hebben zoveel meegegeven (tandenborstels, tandpasta, kleding, pennen, potloden, rompertjes, sokjes, mutsjes, schriften enzovoort) maar omdat mijn eigen koffer net iets minder weegt mag ie zo mee. 

De vlucht verloopt prima en na 8 uur en twee uur tijdsverschil landen we op Kilimanjaro Airport. Ik voel me zo fijn nu ik de Afrikaanse grond weer ruik. Het dreigt nog bijna mis te gaan bij de aankoop van een visum, want mijn briefgeld was gescheurd en dat wilden ze niet aannemen. Het is aardedonker dus helaas zie ik de Kili niet, maar die gaat vast nog verschijnen, ik heb een speciale wens voor de berg namelijk voor iemand heel speciaal. 

De volgende ochtend praat ik eerst met de twee Nederlandse stagiairs die hier sinds een maand of twee werken. Janne richt zich op de Mama Bus en Simone op seksuele voorlichting. Als ik ze hoor vertellen wat ze hebben gedaan, wow, zo ontzettend knap van ze om in een land als Tanzania in zo'n korte tijd zoveel gedaan te hebben. En natuurlijk moet je dan af en toe op je handen zitten omdat het niet snel genoeg gaat naar je westerse maatstaven, maar meiden: knap gedaan, ASANTE SANA!

Ook praat ik uitgebreid met Eunice, die de hele coördinatie/operatie van de Mama Bus leidt vanuit het kantoor van FT Kilimanjaro. Ze ziet vooral gebeuren na een jaar Mama Bus, dat de mensen steeds beter opgeleid raken doordat ze de lessen vanuit de bus krijgen. Ook merkt ze dat de verpleegkundigen op de bus, steeds beter hun weg vinden als alleskunner. Ze moeten namelijk diagnostiek ter plekke doen, interpretatie van tests doen, medicatie uitdelen, adviseren over moeilijke onderwerpen, verwijzingen doen en dit ook nog een keer allemaal goed registreren. Geen gemakkelijke job! Janne heeft ze tijdens hun verblijf vaak vergezeld en ter plekke waar nodig bijgestaan. tevens heeft ze hen nog een herhalingsles 'Verpleegkundige op de Mama Bus' gegeven: https://prezi.com/r0ta0fbak9hn/mamabus-meeting/

Daarna naar Mtakuja, waar het voor mij allemaal begon. Eerst een uitgebreide lokale lunch, speciaal gemaakt door Stella en haar dochter, voor FTK en de moederorganisatie FEMI. Als ze weg zijn praten we nog even door en dan vertelt ze over Richards vader die steeds zijn spullen steelt die Stella net voor Richard heeft gekocht. Ik besluit meteen door te rijden naar Rose Education Centre waar Richard op school zit. 

Het hoofd van de school en ook zijn leraar komen meteen naar me toe om me een dikke knuffel te geven. Blij. Ze vertellen dat Richard echt niet verder komt met leren. Hij doet echt zijn uiterste best, maar meer dan groep drie lijkt er op zijn 15e niet in te zitten. (Voor degenen die het verhaal van Richard niet kennen: hij is op jonge leeftijd door zijn vader met een kapmes achter in zijn hoofd geslagen, waardoor hij hersenletsel heeft opgelopen. Naast een zeer gebrekkige voeding, armoede, verwaarlozing, recept voor problemen)  Maar hij studeert echt elk uur dat er voor staat en ze waarderen zijn enorm lieve en voorkomende gedrag. Ik vraag me af of het niet lastig is om zo'n grote jongen bij de kleintjes te hebben.Voor hun niet, maar ik kan me voorstellen dat het voor hem wel lastig is. Hij is wel creatief. Hardop denkend stel ik vragen over de mogelijkheden om een vak te leren, wetende dat hij zo ontzettend achter loopt is hij kwetsbaar in een groep 16-jarigen die hier al man zijn. Sibusiso zou wel een goede mogelijkheid zijn: zorg voor verstandelijk beperkte kids in Tanzania, niet al te ver hier vandaan.  Daar maar eens gaan informeren.

En dan komt Richard, veel minder verlegen dan vorig jaar weer, fijn om te zien zeg. We geven elkaar een dikke knuffel en gaan dan zitten kletsen over school en spelen en fantasieen. Hij heeft vernomen namelijk dat de school met alle kids naar Zanzibar zal gaan. Palmbomen, zandstrand en de zee, heerlijk. We dromen er samen op los. Na een poosje moet hij weer terug naar de klas (ik mag hier helemaal niet zijn eigenlijk op deze doordeweeksedag op deze tijd). Tot snel lieve Richardi!


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos