Deze dag is er een die eigenlijk niet had hoeven eindigen, zoveel goeds in een dag, dat is gewoon bijna teveel om te verwerken. Mijn hoofd spint en mijn hart draait rondjes en ik kan bijna niet meer stoppen met glimlachen.
Het begon vanmorgen toen Lennart precies op de afgesproken tijd aanwezig was op TPC, waar ik verblijf. Lennart, voor degenen die het niet gelezen hebben, is een Tanzaniaan met albinisme die ik op straat tegenkwam en heb aangesproken. Of hij mee wilde werken met me om in de dorpen, mythes omtrent albinisme omver te gooien en de jeugd te inspireren dat we allemaal hetzelfde zijn en allemaal thuis zouden mogen wonen. Lennart, 71, Engelssprekend, heel fief, veel huidproblemen en uiteraard visusproblemen, zei eigenlijk zonder aarzelen meteen 'ja'. mijn tegenprestatie is dat ik naar zijn dorp kom en daar ook met hem over albinisme ga vertellen. Maar goed, dat kan hij wel zeggen, maar is hij er dan ook? Ja dus!
Samen met een fotografe die de MamaBus voor de kalender van 2018 op de foto wil zetten, vertrekken we richting de school en het dorp waar de mamabus vandaag zal werken. Op school aangekomen krijgen we een groep van zo'n 45 kinderen voor ons die enorm geraakt worden door het verhaal en het stripboek van de Josephat Torner Foundation. Ze stellen heel veel vragen en aan het eind van het boek doen we een quiz. Het enthousiasme wordt steeds groter en aan het eind roepen ze met z'n allen het juiste antwoord. Wat doet ie het goed, wat een geluk!
De volgende school is eigenlijk niet voorbereid op onze komst maar de FTK medewerker Kuya, heeft alles uit de kast getrokken en het voor elkaar gekregen om ook in een volgend dorp de les samen met Lennart te mogen geven. Ondertussen hoor ik van Geraldine dat ze al prachtige foto's heeft kunnen maken bij de MamaBus, omdat het erg druk was vanochtend. Samen lopen we naar de school, waar het schoolhoofd ons opwacht. Alle kids gaan buiten voor ons zitten en Lennart gaat weer los.
Ik heb een slikmoment als een meisje heel zachtjes midden in de enorme groep haar vraag stelt. Ze is niet te verstaan en wordt naar voren geroepen. Naast Lennart stelt ze zich netjes voor, heel zachtjes, voor ze haar vraag durft te stellen. heel zacht vraagt ze: Maar waarom maken mensen, mensen met albinisme dan dood? Slik, traan...En dan moet ik natuurlijk nu deze vraag beantwoorden. Wie weet wat dit meisje heeft gezien of gehoord....
Nog een groepsfoto en dan door, want we hebben nog een druk programma: nog twee interviews, dit dorp met MamaBus afronden en op naar het volgende, het lijkt wel Nederland, haha. Simone steekt meteen de handen uit de mouwen als ze de verpleegkundige in de bus druk bezig ziet. En na een ingewikkelde casus, waarbij zowel kind als moeder door ons naar het ziekenhuis verwezen wordt, en twee interviews, vertrekken we naar het volgende dorp, ook al zitten er nog moeders te wachten. In het volgende dorp zitten er nog veel meer.
De verpleegkundige en Simone gaan meteen aan de slag met meten en wegen. dan kan iedereen binnen komen met vragen. Ondertussen geef ik een les over de drie belangrijkste peilers in moeder kindzorg hier: 1. ga zeker 4 x naar een check up 2. beval in het ziekenhuis en 3 ben voorbereid, ofwel spaar geld en heb kleertjes voor je kind. Wat een opkomst trouwens, ongelooflijk hoeveel kleine kinderen er zijn. Een vieze vrouw die naar alcohol ruikt duwt haar kind in mijn armen. Wat een lief klein kind, maar oh wat is ze zwak, haar ogen hangen, ze kan amper lopen. Ik wil haar voor laten gaan omdat ze zo ziek is, maar de moeder heeft blijkbaar niet kunnen wachten want als ze aan de beurt is, is ze er vandoor. Als ze de moeders melden dat we echt moeten stoppen en vertrekken, is er teleurstelling, maar ook begrip.
We gaan op zoek naar de dronken moeder met het zieke kind. Het dorpje in. En daar is ze, we onderzoeken haar, ze is vreselijk ondervoed, heeft een verwaarloosde longontsteking en een moeder die niet voor haar kan zorgen. Gelukkig komt dan iemand tevoorschijn die haar verzorger blijkt te zijn, een buurvrouw. We besluiten samen dat ze morgen wordt opgehaald, samen met de verzorger, om te worden opgenomen in het ziekenhuis. Dit arme kleine meisje zal anders zeker overlijden.
Zo, en dat was dan 1 dag...............En toch gaat het hierom. Alle donateurs, sponsoren, 40vanBreda, familie, vrienden, een hele dikke dankjewel dat jullie dit mogelijk maken hier. XXXX
Het begon vanmorgen toen Lennart precies op de afgesproken tijd aanwezig was op TPC, waar ik verblijf. Lennart, voor degenen die het niet gelezen hebben, is een Tanzaniaan met albinisme die ik op straat tegenkwam en heb aangesproken. Of hij mee wilde werken met me om in de dorpen, mythes omtrent albinisme omver te gooien en de jeugd te inspireren dat we allemaal hetzelfde zijn en allemaal thuis zouden mogen wonen. Lennart, 71, Engelssprekend, heel fief, veel huidproblemen en uiteraard visusproblemen, zei eigenlijk zonder aarzelen meteen 'ja'. mijn tegenprestatie is dat ik naar zijn dorp kom en daar ook met hem over albinisme ga vertellen. Maar goed, dat kan hij wel zeggen, maar is hij er dan ook? Ja dus! Samen met een fotografe die de MamaBus voor de kalender van 2018 op de foto wil zetten, vertrekken we richting de school en het dorp waar de mamabus vandaag zal werken. Op school aangekomen krijgen we een groep van zo'n 45 kinderen voor ons die enorm geraakt worden door het verhaal en het stripboek van de Josephat Torner Foundation. Ze stellen heel veel vragen en aan het eind van het boek doen we een quiz. Het enthousiasme wordt steeds groter en aan het eind roepen ze met z'n allen het juiste antwoord. Wat doet ie het goed, wat een geluk!
De volgende school is eigenlijk niet voorbereid op onze komst maar de FTK medewerker Kuya, heeft alles uit de kast getrokken en het voor elkaar gekregen om ook in een volgend dorp de les samen met Lennart te mogen geven. Ondertussen hoor ik van Geraldine dat ze al prachtige foto's heeft kunnen maken bij de MamaBus, omdat het erg druk was vanochtend. Samen lopen we naar de school, waar het schoolhoofd ons opwacht. Alle kids gaan buiten voor ons zitten en Lennart gaat weer los.
Ik heb een slikmoment als een meisje heel zachtjes midden in de enorme groep haar vraag stelt. Ze is niet te verstaan en wordt naar voren geroepen. Naast Lennart stelt ze zich netjes voor, heel zachtjes, voor ze haar vraag durft te stellen. heel zacht vraagt ze: Maar waarom maken mensen, mensen met albinisme dan dood? Slik, traan...En dan moet ik natuurlijk nu deze vraag beantwoorden. Wie weet wat dit meisje heeft gezien of gehoord....
Nog een groepsfoto en dan door, want we hebben nog een druk programma: nog twee interviews, dit dorp met MamaBus afronden en op naar het volgende, het lijkt wel Nederland, haha. Simone steekt meteen de handen uit de mouwen als ze de verpleegkundige in de bus druk bezig ziet. En na een ingewikkelde casus, waarbij zowel kind als moeder door ons naar het ziekenhuis verwezen wordt, en twee interviews, vertrekken we naar het volgende dorp, ook al zitten er nog moeders te wachten. In het volgende dorp zitten er nog veel meer. 
We gaan op zoek naar de dronken moeder met het zieke kind. Het dorpje in. En daar is ze, we onderzoeken haar, ze is vreselijk ondervoed, heeft een verwaarloosde longontsteking en een moeder die niet voor haar kan zorgen. Gelukkig komt dan iemand tevoorschijn die haar verzorger blijkt te zijn, een buurvrouw. We besluiten samen dat ze morgen wordt opgehaald, samen met de verzorger, om te worden opgenomen in het ziekenhuis. Dit arme kleine meisje zal anders zeker overlijden.
Zo, en dat was dan 1 dag...............En toch gaat het hierom. Alle donateurs, sponsoren, 40vanBreda, familie, vrienden, een hele dikke dankjewel dat jullie dit mogelijk maken hier. XXXX
Reacties
Een reactie posten