Doorgaan naar hoofdcontent

Richardi

Oh ik heb hem weer gezien, Richardi! Wat wordt hij groot en wat kan hij al goed Engels. Maar ai, wat een slecht rapport. Zijn gedrag is trouwens erg goed, daar zal het niet aan liggen. Hij zit hier nu vijf jaar op school, is 16 jaar, maar
is nog steeds steeds niet verder gekomen dan de groep 2. Ik praat uitgebreid met het schoolhoofd en krijg te horen dat hij echt wel zijn best doet, hij studeert zoveel hij kan en als het van hem gevraagd wordt, maar hij zit aan zijn plafond. Ik wordt een beetje moedeloos van de methoden hier: ze blijven maar duwen op deze jongen, terwijl ze weten dat ie niet meer kan dan dit. Moet je dit werkje zien en dan vooral die opmerking van de juf. Dat helpt niet natuurlijk.

Wat nu? Op zoek naar een andere school, die wel rekening houdt met zijn beperking en zich vooral richt op wat er wel lukt. Sibusiso richt zich met name op de ouder/verzorger zodat deze het kind kan helpen in zijn ontwikkeling, maar die is niet beschikbaar. Dan misschien een school recht tegenover waar hij nu zit: een school waar je een ambacht leert, met je handen mag leren werken en waar meer kids met een beperking zitten. Daar zouden ze moeten weten hoe je goed met een kind als Richardi om gaat om zoveel mogelijk tot zijn recht te komen.

Nog net voor vertrek krijgen we een gesprek met een mogelijk nieuwe school waar hij terecht kan. Imani, lager beroepsonderwijs, waar meer kinderen met een beperking onderwijs krijgen. De drie meiden met albinisme kwam ik daar ook tegen. Het is letterlijk tegenover de school waar hij nu zit, dus vertrouwd voor Richardi, hij leert er een vak en krijgt onderwijs op zijn niveau. Dit is het helemaal! Als ik wil kan hij volgend schooljaar (in Tanzania begint dat in januari) starten. Ik ben dolblij, dit is de belangrijke volgende stap voor hem, een vak leren, met zijn handen werken zodat hij wordt aangesproken op zijn kracht. Dank jullie wel, met jullie steun heeft Richardi weer een toekomst!


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos