Doorgaan naar hoofdcontent

GGZ in Tanzania!!

Vanochtend wordt ik opgepikt door Wonanji, de man met wie ik ooit dit project heb besproken en wiens visie op mental health in Tanzania echt eruit springt. Hij is een half jaar gelden gepromoveerd van de regio Arusha naar het nationaal niveau, waar hij twee stappen verwijderd is van de minister van Gezondheidszorg. Hij wil dit land verbeteren en heeft zo’n enorme drive om in de niche markt, want dat kun je wel zeggen van GGZ in Tanzania, voor altijd zijn stempel te drukken. Misschien zelf zelfs minister te worden door dit enorme project. Want ja, zo vertelde hij me een aantal maanden geleden, het probleem in geestelijke gezondheid was landelijk en niet alleen in Noord Tanzania, daar werd hij zich bewust van nu hij op het ministerie werkt. We rijden over een bijna niet berijdbare ongeasfalteerde weg vol met diepe kuilen. We praten over onze gezamenlijke kennissen en over de Mamabus, die hij enorm waardeert. We vinden maar moeilijk de weg naar dit afgelegen hotel wat hij heeft gereserveerd voor onze meeting. Ondertussen is Ionela, die door haar man zou worden afgezet, al aangehouden door de politie. Na heel lang praten en onderhandelen mogen ze zonder te betalen doorrijden. We nemen buiten plaats, heerlijk onder de bomen die ons beschermen tegen de stekende zon. We praten en praten en wisselen idee├źn uit over hoe we de geestelijke gezondheid in Tanzania kunnen aanpakken. En na uren praten, met breinpauze uiteraard, zijn we er helemaal uit. We gaan het samen doen, samen zullen we schrijven aan het nationale strategie- en implementatieplan voor geestelijke gezondheidszorg. We worden adviseur voor het programma Revalidatie van het ministerie van gezondheidszorg op het gebied van geestelijke gezondheid. 
We gaan het gewoon doen! Na jaren van voorbereiding gaat het echt gebeuren, ik kan mijn hoofd niet geloven. Dit is ook voor Driving Nurses goed nieuws: straks heb ik een betaalde baan waar het vrijwilligerswerk is. Dat wil zeggen: vaker aanwezig, meer aandacht voor de projecten en we weten: alles wat je aandacht geeft GROEIT. Eenmaal terug in het hotel praten we na, het gaat echt gebeuren, voor heel Tanzania....
PS ik heb geen oog dicht gedaan vannacht, mijn hoofd blijft maar tintelen van de mamabus in Karatu, van dit en van alles wat er nog te doen is .....

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos