Doorgaan naar hoofdcontent

Karatu Lutherian Hospital

De aankomst werd sterk vertraagd door de dichte mist op Schiphol en de ellenlange rijen bij het verstrekken van het visum. De taxi rijdt me vaardig door de donkere Afrikaanse nacht, met op de weg gevaarlijke wandelaars, gaten en overstekende apen. Uiteindelijk check ik om 12 uur s’avonds in het hotel, wat aanvankelijk onbewoond leek, maar na wat gebel door de taxichauffeur toch iemand naar het hek bracht om deze te openen. Ik ben moe maar kan van de opwinding niet meteen slapen, ik ben er gewoon weer! De volgende ochtend sta ik vroeg op, eerst ontbijt en dan op naar dr Heriel die als het goed is naar Arusha is gekomen vanuit Karatu. Ik sta te wachten en de mensen kijken me aan en spreken me aan. Uiteindelijk bel ik via een vrouw bij een straat karretje dr Heriel en hij blijkt een stukje verderop op mij te wachten. Blij hang ik op en niet veel later kunnen we elkaar de hand schudden. We lopen naar een hotel in de buurt om daar te praten over zijn visie op moeder kind zorg in zijn gebied, ten noorden van Arusha, de hoofdstad van de safari’s. We vertellen elkaar over onze levens in het kort. Ik heb cadeautjes en kleertjes van *Mila meegenomen en geef hem deze. Een beetje verbaasd neemt hij het aan en bedankt hij. Vervolgens staan we uitgebreid stil bij de uitdagingen die het gebied en het ziekenhuis waar hij directeur van is, kent. In zijn droom hebben de moeders en kids toegang tot kwaliteitszorg, zodat de moedersterfte daalt en de baby’s overleven. We spreken uit hoe belangrijk vertrouwen en communicatie is in een complexe situatie waarin wordt samengewerkt. Hij laat me het document zien wat hij heeft voorbereid voor ons gesprek vandaag: een uitgebreid verslag van het gebied, het ziekenhuis, de doktersposten die het ziekenhuis bestuurt met data over vanalles en nog wat. Samen komen we tot een grove schets van hoe Driving Nurses en het Karatu Lutherian Hospital kunnen samenwerken aan een gezonde toekomst voor de moeders en kids. We praten en praten, onze idee├źn raken niet uitgeput, een heuse flow, wat heerlijk om met zo iemand te kunnen spreken! Na zo’n anderhalf uur las ik een breinpauze in en leg hem uit wat dat is. Komt mijn werk bij Skils ook hier nog van pas. 


Tegen enen zijn we rond en kunnen we elkaar de hand schudden: wij gaan samen moeder- kindzorg in Karatu op een hoger plan tillen. Ik bedank hem voor zijn komst en visie en ga op  pad naar mijn hotel om me voor te bereiden op mijn volgende afspraak. Ik voel de lach op mijn gezicht staan, de zon schijnt. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos