Doorgaan naar hoofdcontent

Ziekenhuis school

Degene die me zou komen ophalen voor het officiële bezoek aan de regionale directeur is te laat. Ik kan niet meer lopen en een taxi op straat aanhouden is lastig. Ik besluit een brommertje aan te houden en hij zal me brengen. Op straat worden we ingehaald door een taxi waar zij die te laat zou zijn in zit, haha, zoveel te laat dan ook weer niet dus. Ik stap in haar taxi en samen gaan we op naar het gesprek. Die regionale coördinator die dit gesprek heeft gearrangeerd voor ons, wacht ons op en ook de secretaresse van de hoge ome is aanwezig. De deur blijft lang dicht na het tijdstip van onze afspraak. Iets wat ik vaker heb meegemaakt in Tanzania: officials zijn geneigd als een soort van hiërarchie-uiting, laat te verschijnen. Het schijnt zelfs zo te zijn dat het kan voorkomen dat je voor iets een uur of 6 naar een hoge official kunt reizen, en dat deze je dan vervolgens uren laat wachten of helemaal niet verschijnt, zodat je onverricht ter zaken terug kunt keren naar huis (of een hotel). Als we dan uiteindelijk naar binnen mogen zit hij achter zijn grote bureau in zijn sjieke pak. Na de introductie spreken we over de mogelijkheid van een mental health programma in de regio. Hij reageert lauwtjes, zegt dat men in een dorp vast zal reageren met: ‘geef me maar een visnet dan kan ik eten vangen’. Maar op de vraag of we in zijn regio mogen gaan kijken bij ziekenhuizen en doktersposten op het gebied van mental health, reageert hij positief. Hij stemt dus in en dan stappen we over op Driving Nurses en de Mamabus die we in Karatu (zijn regio) willen laten rijden. En dan wordt hij echt wakker, een geweldig idee, zo hard nodig. Hij zit rechtop nu. Ik vertel hem over een projectplan dat we hebben uitgewerkt voor de gehele regio. Hij is zeer geïnteresseerd en nodigt me meteen uit voor een meeting over twee weken met alle officials op het gebied van moeder/kindzorg om mee te denken over de next steps. Helaas ben ik dan alweer terug in Nederland. Ik bedank hem zover en beloof hem het projectplan toe te zenden. Zo snel kan het gaan dus :)

Terug naar het hotel om uit te checken en de koffers op te halen (ik neem altijd een extra koffer mee met spullen voor Tanzania die zijn gedoneerd en boven op een kamer liggen te wachten om geschonken te worden). Dan de auto in om in een uur of twee naar Moshi te rijden. Daar ontmoeten we op het academisch ziekenhuis de psychiater die hier sinds van de zomer werkt. Duke University (VS) heeft haar in Zuid Afrika haar specialisatie laten doen en ze komt van origine uit Moshi. Ze blijkt een zeer gedreven, slimme jonge vrouw, die in oplossingen denkt. Zo werd ze twee weken geleden geconfronteerd met 10 stagelopers. Wat te doen met deze club....ze heeft ze allemaal weten te plaatsen in de regio en een plan bedacht hoe de hele gemeenschap zou kunnen profiteren van hun aanwezigheid. Door te rouleren van taken en te verplaatsen van plek naar plek, wordt de hele regio nu versterkt met kennis over mental health, wauw, een vrouw naar mijn hart! Ik denk dat ik nog veel met haar zal samenwerken :)


Dan door naar dr John, die zijn opleiding door lieve Iris gesponsord kreeg en voor wie zij tevens als mentor fungeert. Hij heeft met zijn eigen geld een ziekenhuisschool opgericht voor kindjes die hier lang moeten liggen. Hij komt me oppikken en samen lopen we al kletsend naar ‘zijn’ schooltje. Naast een klaslokaal geven ze ook les op de zaal voor kindjes die niet van de afdeling kunnen. Het mooie van John is dat hij zich ook toelegt op de psychische component: hij voegt tekenen en handenarbeid toe om uiting te kunnen geven aan de gevoelens die kindjes kunnen hebben als ze hier liggen, soms als wees, soms omdat de ouders te ver weg wonen om ze elke week te bezoeken, soms omdat ze een vreselijk trauma hebben meegemaakt zoals dit lieve kereltje die in een zeer ernstig ongeval bijna het leven verloor. Zijn vingers zijn kruislings geplaatst, opdat er nog enige kans op functioneren zou zijn van de handen. En nu krijgt dit mannetje hier van dr John en zijn leraren les, wat in dit geval meteen ook psychotherapie, fysiotherapie en logopedie is. Fantastisch werk. Hij biedt me zijn projectvoorstel aan en samen kijken we ernaar. Ik beloof hem dit plan samen verder te versterken, zodat Driving Nurses ook deze kindjes via dit prachtig mooie initiatief kan steunen. Dr. John, asante Sana!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos