Doorgaan naar hoofdcontent

Plastic tasje verboden

Ik moet eerst het een en ander uitwerken voor ik naar FTK ga. Dit doe ik met een lekker ontbijtje en wat is het toch bijzonder om de Afrikaanse geluiden te horen in de ochtend. De vogels die je ziet, de apen die over je dak rondrennen, de geuren die je hier ruikt... 
Bij FTK gaan we meteen aan de slag met het voorbereiden van de pakketten voor de traditional birth attendants (TBA’s) die we in het dorp van vrijdag gaan trainen in het gebruik ervan. Over een maandje is het dorp volledig afgesloten van de buitenwereld en zijn ze op zichzelf aangewezen. Het is dan zo nodig dat er spullen zijn voor een veilige bevalling, zodat ze zich niet hoeven te behelpen met een scherp voorwerp om de navelstreng door te snijden of de baby’tjes niet met de blote handen gehaald hoeven te worden. Plastic tasjes zijn streng verboden sinds vorig jaar in Tanzania, je mag ze ook niet het land mee in nemen, wat echt heel veel afval scheelt, knap hoe de overheid dat voor elkaar heeft gekregen. De voorraad TBA-pakketten zit echter nog in plastic tasjes, die moeten worden overgezet in de hedendaagse tasjes. En die gaan we scoren in een van de plaatselijke winkeltjes hier. 

Als alles gereed is vertrek ik naar Stella, mijn Mama Africa om eerst te praten over haar zorgen en de kids waar zij voor zorgt in onze naam, als ze iets nodig hebben of als er een schoolvakantie is en ze kunnen nergens heen. Het is een fijn weerzien. We vertrekken naar Imani, de school waar de kids op zitten en een vak leren. Gerund door nonnen, superlief voor de kids die meestal wees zijn of een handicap hebben, en ook nog eens met oog voor waar het kind zich in ontwikkelen kan, echte aandacht dus. Daar heeft onze richardi zeker van geprofiteerd, van een verlegen mannetje die steeds op school een 0 kreeg voor rekenen, is hij nu het vak van timmerman aan het leren, en hij is er goed in. Margreth heeft nog een jaar te gaan en is zich sterk aan het ontwikkelen als jonge vrouw met een duidelijke wil. Yohanna, die niet kon praten en moeilijk liep toen ik haar voor het eerst zag. En guess what? Ze praat! Hoe geweldig is dit..... zo mooi dat het toch kan, ook hier, een drie kwartier rijden door het stof en dan zo’n mooie ontwikkeling bij deze kids kunnen brengen. En dan nu een post-kerstverhaal. We stappen uit de auto en achter ons parkeert er nog een. Een priester, een papa en een meisje stappen uit. We lopen samen naar het kantoor van de zusters. Ze komen duidelijk om het meisje daar op kostschool te doen. Als de zuster de schoolfees uitschrijft, waarbij de prijzen zijn gehalveerd omdat niemand het kon betalen, informeer ik naar het gezelschap. De priester zal vast funding voor het meisje gaan vinden zegt de non. Laat hem dat dan bij ons doen, stel ik voor. We vragen de priester naar binnen en stellen het voor. Hij is zoooo blij en kan het bijna niet geloven. Hij was op weg naar Arusha en al ver gevorderd, toen hij een gevoel kreeg, hij moest terug naar Lower Moshi, omkeren gewoon en zo kwam hij met de vader en het meisje bij Imani terecht, net toen wij ook arriveerden. Tegelijk stopten we voor de deur, we gingen tegelijk bij dezelfde deur naar binnen. Ik vraag hoe het meisje heet, haar naam is Suzy. En zo begint het post-kerstverhaal, wat het begin van een leven zal zijn voor haar. Voorheen is ze door haar beperking jarenlang opgesloten geweest als de vader ging werken. De moeder is meteen bij de bevalling overleden. Het meisje kan niet praten, is nooit naar school geweest maar zit keurig rechtop en reageert met een enorme lach als wij allemaal lachen. 


S’Avondszit ik nog met Huguette, een hele lieve vrouw uit Mauritius, die hier op TPC woont met haar man Eric die voor de fabriek werkt. Ze is zelf vorige week bij Imani geweest, want sinds ze vorig jaar met mij een bezoek aan de school heeft gebracht sponsort ze de school met zaken zoals balen mais en naalden voor de breimachine die alleen in Kenia te vinden zijn. Als een detective is ze vorig jaar te werk gegaan en uiteindelijk heeft ze de juiste naalden gevonden. Nu kan op de school weer gebruik gemaakt worden van de breimachines en kunnen er weer lessen worden gegeven en kleren worden verkocht die zijn gemaakt. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos