Doorgaan naar hoofdcontent

Chi trailrunning

Een lieve vriendin gaf me voor vertrek een boek over chi running mee. Omdat ik zo hobbelend over de finish was gekomen de laatste marathon, dacht ze dat ik een nieuwe vorm waarin je blessure vrij kunt lopen wel kon waarderen. Het boekje leest lekker weg en de rode draad is mindful lopen, waarbij je je corestability goed inzet. Iets voorover hellen en bijna zonder moeite loop je dan. Eigenlijk blijk ik een aantal van die zaken al aardig toe te passen, dat is leuk om te lezen. Wel zal ik mijn eendenvoeten recht vooruit moeten gaan leren plaatsen. Ik besluit te gaan oefenen in het ‘bos’.
Deze keer neem ik eten mee en stap ik eerst op de fiets om op het einde niet over die hete weg nog 5 kilometer terug te hoeven lopen. Zonnebrand op, camelbag mee en weg ben ik. Wat een heerlijkheid is dit, te kunnen lopen in zo’n prachtige natuur. Ik oefen met hellen en met het rechtvooruit zetten van mijn voeten, met een mooie volledige voetafdruk in het losse zand kan ik checken of ik niet teveel afzet. Dat gaat allemaal aardig, maar die uitstekende eendenvoeten, daar moet ik toch echt wat mee. Helemaal ontspannen loop ik door en dan een prachtig roodbruin dier op het pad, een ree of iets dergelijks. Ha, dat maak ik toch maar mooi mee! Verder over de paden door de ‘jungle’ en dan weer de savanne op. Na een tijdje kom ik bij een meer, waar wevervogels hun nesten hebben gebouwd. De kilimanjaro op de achtergrond, pfff wauw

Als ik weer verder loop zie ik een stuk verderop een grote groep bavianen oversteken, het alpha mannetje wacht achterop en kijkt steeds dreigend achterom naar mij. Ik probeer me ook als alphamannetje te gedragen en maak me groot. Misschien toch ook maar even een stok pakken, ik heb geen idee of die beesten me achterna zullen komen. Gelukkig gaan ze de bush in en kan ik verder. Ik voel me niet zo Chi en besluit om te draaien. Een rangerauto komt me achterna. “wat zijn we hier aan het doen mevrouwtje?” vraagt de ranger. U kunt hier niet zomaar rondrennen, dat is gevaarlijk en u zult verdwalen. Nou zeg ik, ik weet de weg, dus maakt u zich maar geen zorgen. Maar de ranger wil dat ik instap en wil me terugbrengen naar TPC waar ik slaap. Ik zeg vriendelijk bedankt maar ik loop lekker door. De ander lacht en dan laten ze me toch gaan.

Ik probeer mijn Chi weer te pakken te krijgen en geniet van al dat prachtigs om me heen, het lukt, heerlijk zacht loop ik over de paden in een soort van flow. En dan doemt een enorm groot hert voor me op. Ik stop, hij ook. Kijk hem aan, hij mij ook. Nieuwsgierig staan we daar naar elkaar te kijken. Heel voorzichtig pak ik mijn telefoon en maak een foto. Dan zijn we beide klaar en gaan we verder op pad. Zou dit dan de ultieme uitkomst van chitrailrunning zijn?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos