Doorgaan naar hoofdcontent

Richardi gaat mee uit shoppen

Op een zaterdag (geen schooldag natuurlijk want Richardi loopt toch al zover achter) nemen we Richardi mee uit shoppen is het plan. Stella heeft al een plannetje bedacht voor het meenemen van Richardi, want de kostschool waar hij verblijft ligt een kleine tien kilometer verderop. Vrijdag gaan we naar zijn school (Rose Education Center) waar we eerst een gesprek met Rose zelf hebben. Rose is een groot voorbeeld voor me: zwart, vrouw, gehandicapt en toch directeur van prachtige priv├ęschool in Mtakuja. Tel daarbij op dat ze ook nog eens een twintigtal weeskinderen in haar school heeft opgenomen, die ze haar eigen kinderen noemt. Ze vertelt dat Richardi langzaamaan beter in zijn vel komt te zitten. Hij praat meer, lacht (met die prachtige lach!) en is minder verlegen. Het eerste jaar was zwaar voor hem vertelt ze, hij was ernstig getraumatiseerd door vader. Rose vraagt me of hij mee op schoolreis mag naar Tarangire National Park? Ja dat mag hij wel! Wat een prachtreis voor die kids. Run4Mtakuja geweldig bedankt! Door jullie steun heeft Richard een veilige plek, waar hij goed wordt onderwezen, Engels leert en ook nog liefde ontvangt. Fantastisch om dit namens jullie aan hem te mogen geven.

Achterop de fiets gaan we richting Stella. Zij zal hem te eten geven en morgenochtend klimmen ze samen in de daladala om naar de stad te gaan waar we elkaar ontmoeten. De volgende dag stap ik de daladala in die al naar me toeterde van een afstand. De bus zit niet vol gelukkig, dus ik heb lucht en ruimte. De jongen naast me laat zo af en toe de bus stoppen en klimt dan uit het achterraam om daar wat spullen uit de achterklep te pakken en dit aan de wachtende mensen langs de kant te geven. En hop, zo weer door het raam naar binnen. Ik lach in mezelf want besef me dat er niet alleen mensen worden vervoerd, maar dat het ook een soort SRV wagen is die hier rond rijdt. Er is altijd iets wat iemand een dorp verderop nodig heeft en dit systeem werkt prima.
In Moshi komen Stella en Richardi al snel aanlopen. We gaan op zoek naar een eerste winkel. Daar vinden we een bloesje, T -shirt en korte broek. Dat gaat voorspoedig. Dan op naar een winkel waar ze schoenen verkopen. Hij heeft twee paar nodig: speelschoenen en schoolschoenen. Het paar wat twee jaar geleden voor hem gekocht is, is nodig aan vervanging toe zie ik…Helaas geen schoolschoenen maar wel stoere gympen. Dan nog een lange broek. Jeans is helemaal het einde voor hem. De schoolschoenen gaat Stella op een ander moment kopen zegt ze want met mij erbij schieten de prijzen door het dak zegt ze. We gaan naar de apotheek, want ik moet ook nog de bestelling plaatsen voor de bevallingspakketten. In een airconditioned ruimte wachten ze al televisiekijkend rustig op mij. Ik ben bijna voor alles geslaagd, alleen de afneembare kleden voor onder de barende vrouw nog niet. Die waren er te duur en dus gaan we ergens anders op zoek. Het kost een klein uurtje, maar dan hebben we wel mooi 20 euro bespaard. Daar kan weer een gezin in nood mee worden geholpen.


Gelukkig zitten we met zijn drietjes in een Afrikaanse lunchroom en eten samen rijst met een prutje. Wat een gezellige dag zo. Richard is nog steeds verlegen, maar zegt wel af en toe wat engelse woordjes tegen me, heel aandoenlijk. Bij het afscheid een dikke knuffel, tot volgend jaar lieve jongen!
De volgende middag krijg ik van Stella dit bericht:

Suus, I wish you were here this morning. I invited Richard to come to mass with us today and he did. He wore his new clothes and looked so good. It was wonderful to see him like this.

Reacties

Rene Wiersma zei…
Mooi verhaal Suus. Weer een geweldige ervaring erbij denk ik. Je hebt het verdiend. We missen je wel hoor...

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos