Op een zaterdag (geen schooldag natuurlijk want Richardi
loopt toch al zover achter) nemen we Richardi mee uit shoppen is het plan.
Stella heeft al een plannetje bedacht voor het meenemen van Richardi, want de
kostschool waar hij verblijft ligt een kleine tien kilometer verderop. Vrijdag gaan
we naar zijn school (Rose Education Center) waar we eerst een gesprek met Rose
zelf hebben. Rose is een groot voorbeeld voor me: zwart, vrouw, gehandicapt en
toch directeur van prachtige privéschool in Mtakuja. Tel daarbij op dat ze ook
nog eens een twintigtal weeskinderen in haar school heeft opgenomen, die ze
haar eigen kinderen noemt. Ze vertelt dat Richardi langzaamaan beter in zijn
vel komt te zitten. Hij praat meer, lacht (met die prachtige lach!) en is
minder verlegen. Het eerste jaar was zwaar voor hem vertelt ze, hij was ernstig
getraumatiseerd door vader. Rose vraagt me of hij mee op schoolreis mag naar
Tarangire National Park? Ja dat mag hij wel! Wat een prachtreis voor die kids. Run4Mtakuja
geweldig bedankt! Door jullie steun heeft Richard een veilige plek, waar hij
goed wordt onderwezen, Engels leert en ook nog liefde ontvangt. Fantastisch om
dit namens jullie aan hem te mogen geven.
Achterop de fiets gaan we richting Stella. Zij zal hem te
eten geven en morgenochtend klimmen ze samen in de daladala om naar de stad te
gaan waar we elkaar ontmoeten. De volgende dag stap ik de daladala in die al
naar me toeterde van een afstand. De bus zit niet vol gelukkig, dus ik heb
lucht en ruimte. De jongen naast me laat zo af en toe de bus stoppen en klimt
dan uit het achterraam om daar wat spullen uit de achterklep te pakken en dit
aan de wachtende mensen langs de kant te geven. En hop, zo weer door het raam
naar binnen. Ik lach in mezelf want besef me dat er niet alleen mensen worden
vervoerd, maar dat het ook een soort SRV wagen is die hier rond rijdt. Er is
altijd iets wat iemand een dorp verderop nodig heeft en dit systeem werkt
prima.
In Moshi komen Stella en Richardi al snel aanlopen. We gaan
op zoek naar een eerste winkel. Daar vinden we een bloesje, T -shirt en korte
broek. Dat gaat voorspoedig. Dan op naar een winkel waar ze schoenen verkopen.
Hij heeft twee paar nodig: speelschoenen en schoolschoenen. Het paar wat twee
jaar geleden voor hem gekocht is, is nodig aan vervanging toe zie ik…Helaas
geen schoolschoenen maar wel stoere gympen. Dan nog een lange broek. Jeans is
helemaal het einde voor hem. De schoolschoenen gaat Stella op een ander moment
kopen zegt ze want met mij erbij schieten de prijzen door het dak zegt ze. We
gaan naar de apotheek, want ik moet ook nog de bestelling plaatsen voor de
bevallingspakketten. In een airconditioned ruimte wachten ze al televisiekijkend
rustig op mij. Ik ben bijna voor alles geslaagd, alleen de afneembare kleden
voor onder de barende vrouw nog niet. Die waren er te duur en dus gaan we
ergens anders op zoek. Het kost een klein uurtje, maar dan hebben we wel mooi
20 euro bespaard. Daar kan weer een gezin in nood mee worden geholpen. 
Gelukkig zitten we met zijn drietjes in een Afrikaanse lunchroom
en eten samen rijst met een prutje. Wat een gezellige dag zo. Richard is nog
steeds verlegen, maar zegt wel af en toe wat engelse woordjes tegen me, heel
aandoenlijk. Bij het afscheid een dikke knuffel, tot volgend jaar lieve jongen!
De volgende middag krijg ik van Stella dit bericht:
Suus, I wish you were
here this morning. I invited Richard to come to mass with us today and he did.
He wore his new clothes and looked so good. It was wonderful to see him like
this.
Reacties
Een reactie posten