Doorgaan naar hoofdcontent

Trailrunning in Afrika

Zondagochtend ga ik een stuk rennen, ik dacht aan 20 km door het ‘bos’ dat op 5 km afstand ligt. Het is nog redelijk koel, maar ik heb wel mijn camelbag bij me uiteraard. Onderweg knaagt het even dat ik geen eten mee heb gebracht, maar goed ik ben op weg. Het bos of park zoals je wilt, bestaat uit bosjes, hoge bomen, savanne achtige stukken en een soort jungle, zonder leeuwen dan. Het is helemaal omheind en zal ongeveer 50km2 zijn. Na ongeveer 10 km hoop ik de bush in te gaan, maar stuit op een niet te doorwaden gebied, omdraaien vind ik zo zuur, dezelfde weg terug zo flauw….Ik zoek naar een uitweg, maar er zit niet anders op dan om te keren.
 Ik sla een pad in dat er gezellig kronkelend uit ziet. Ik zie een boel gaten in de weg en vraag me af waar ze van zijn? Op de wandeling met Simon zagen we gaten van een honey badger (kijk voor de grap eens op youtube, dit zijn echt onverschrokken en doelgerichte beesten, erg grappig) maar dit was toch iets anders. Ik schrik me dood als ik recht voor me een hagedis van zo’n 70cm zie. Hij schrikt ook van mij en schiet de bosjes in. Nu weet ik van wie de gaten zijn. Het pad wordt smaller en smaller en ik krijg het een beetje benauwd: ik heb er al zo’n 18 km opzitten en het is vanaf de ingang nog 5 km, eten heb ik niet (domdomdom, altijd meenemen dus!) en in gedachten raakt ook mijn water op in deze inmiddels verworden hitte.  Ik kom voorbij een gigantische mierenhoop, moet je vergelijken met ons mensen dat wij zo'n hoog flatgebouw kunnen maken. Oh nee, ik hoor water dat zal toch niet weer een doodlopend pad zijn? Maar nee, gelukkig, dit water kan ik oversteken over een boomstam. Aangekomen schrik ik weer, een bever schrikt nog harder en scheert zich weg. Pfff, jeetje wat een avontuur zo’n duurloop….
Het pad is amper nog een pad, maar er is einde in zicht. In plaats van opluchting ben ik teleurgesteld: savanne, geen 4x4 track helaas. Ik loop wat rond, maar ben bang de ingang van het pad kwijt te raken en besluit (alweer, grrr) om te keren en dezelfde weg terug te nemen. Dag mister beaver! Hallo mister lizard! Eenmaal bij de uitgang moet ik even bijkomen van de hitte onder een boom. Nu nog 5 km dus, dat lijkt ineens best ver. Na 28 km, tweemaal omkeren, en meer dan drie uur in de hitte te hebben gelopen kom ik aan. Mijn trofeeën: een grote schelp en een pin van een stekelvarken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos