Zondagochtend ga ik een stuk rennen, ik dacht aan 20 km door
het ‘bos’ dat op 5 km afstand ligt. Het is nog redelijk koel, maar ik heb wel
mijn camelbag bij me uiteraard. Onderweg knaagt het even dat ik geen eten mee
heb gebracht, maar goed ik ben op weg. Het bos of park zoals je wilt, bestaat
uit bosjes, hoge bomen, savanne achtige stukken en een soort jungle, zonder
leeuwen dan. Het is helemaal omheind en zal ongeveer 50km2 zijn. Na ongeveer 10
km hoop ik de bush in te gaan, maar stuit op een niet te doorwaden gebied,
omdraaien vind ik zo zuur, dezelfde weg terug zo flauw….Ik zoek naar een
uitweg, maar er zit niet anders op dan om te keren.
Ik sla een pad in dat er
gezellig kronkelend uit ziet. Ik zie een boel gaten in de weg en vraag me af
waar ze van zijn? Op de wandeling met Simon zagen we gaten van een honey badger (kijk voor de grap eens op youtube,
dit zijn echt onverschrokken en doelgerichte beesten, erg grappig) maar dit was toch iets anders. Ik schrik me dood als ik recht voor me een
hagedis van zo’n 70cm zie. Hij schrikt ook van mij en schiet de bosjes in. Nu
weet ik van wie de gaten zijn. Het pad wordt smaller en smaller en ik krijg het
een beetje benauwd: ik heb er al zo’n 18 km opzitten en het is vanaf de ingang
nog 5 km, eten heb ik niet (domdomdom, altijd meenemen dus!) en in gedachten
raakt ook mijn water op in deze inmiddels verworden hitte. Ik kom voorbij een gigantische mierenhoop, moet je vergelijken met ons mensen dat wij zo'n hoog flatgebouw kunnen maken. Oh nee, ik hoor
water dat zal toch niet weer een doodlopend pad zijn? Maar nee, gelukkig, dit water kan
ik oversteken over een boomstam. Aangekomen schrik ik weer, een bever schrikt
nog harder en scheert zich weg. Pfff, jeetje wat een avontuur zo’n
duurloop….
Het pad is amper nog een pad, maar er is einde in zicht. In plaats van
opluchting ben ik teleurgesteld: savanne, geen 4x4 track helaas. Ik loop wat
rond, maar ben bang de ingang van het pad kwijt te raken en besluit (alweer,
grrr) om te keren en dezelfde weg terug te nemen. Dag mister beaver! Hallo
mister lizard! Eenmaal bij de uitgang moet ik even bijkomen van de hitte onder
een boom. Nu nog 5 km dus, dat lijkt ineens best ver. Na 28 km, tweemaal
omkeren, en meer dan drie uur in de hitte te hebben gelopen kom ik aan. Mijn
trofeeën: een grote schelp en een pin van een stekelvarken.
Ik sla een pad in dat er
gezellig kronkelend uit ziet. Ik zie een boel gaten in de weg en vraag me af
waar ze van zijn? Op de wandeling met Simon zagen we gaten van een honey badger (kijk voor de grap eens op youtube,
dit zijn echt onverschrokken en doelgerichte beesten, erg grappig) maar dit was toch iets anders. Ik schrik me dood als ik recht voor me een
hagedis van zo’n 70cm zie. Hij schrikt ook van mij en schiet de bosjes in. Nu
weet ik van wie de gaten zijn. Het pad wordt smaller en smaller en ik krijg het
een beetje benauwd: ik heb er al zo’n 18 km opzitten en het is vanaf de ingang
nog 5 km, eten heb ik niet (domdomdom, altijd meenemen dus!) en in gedachten
raakt ook mijn water op in deze inmiddels verworden hitte. Ik kom voorbij een gigantische mierenhoop, moet je vergelijken met ons mensen dat wij zo'n hoog flatgebouw kunnen maken. Oh nee, ik hoor
water dat zal toch niet weer een doodlopend pad zijn? Maar nee, gelukkig, dit water kan
ik oversteken over een boomstam. Aangekomen schrik ik weer, een bever schrikt
nog harder en scheert zich weg. Pfff, jeetje wat een avontuur zo’n
duurloop….Het pad is amper nog een pad, maar er is einde in zicht. In plaats van
opluchting ben ik teleurgesteld: savanne, geen 4x4 track helaas. Ik loop wat
rond, maar ben bang de ingang van het pad kwijt te raken en besluit (alweer,
grrr) om te keren en dezelfde weg terug te nemen. Dag mister beaver! Hallo
mister lizard! Eenmaal bij de uitgang moet ik even bijkomen van de hitte onder
een boom. Nu nog 5 km dus, dat lijkt ineens best ver. Na 28 km, tweemaal
omkeren, en meer dan drie uur in de hitte te hebben gelopen kom ik aan. Mijn
trofeeën: een grote schelp en een pin van een stekelvarken.
Reacties
Een reactie posten