Doorgaan naar hoofdcontent

vroedvrouwen, pakketjes en thee

Om een veilige geboorte te waarborgen voor moeder, kind èn verloskundige/ TBA (traditional birth attendant) heb ik net als vorige keer pakketjes gemaakt. In zo'n pakket zit voor de TBA een schort, een zeil, handschoenen en wat zeep om het zeil en de schort naderhand schoon te maken. Wat ontzettend goed om te horen in Mtakuja dat de pakketten goed gebruikt worden en zeer goed bevallen (what's in a word). Als tip aan de andere TBA's geeft iemand mee om altijd het pakket mee op safari (reis) te nemen, want je weet maar nooit wanneer er een bevalling is. Twee mensen hebben in de bus een vrouw helpen bevallen, met pakket! Er wordt een suggestie gedaan er een lampje in te doen, omdat de meeste bevallingen 's nachts gebeuren en sommige mensen geen kaarsje of niets in huis hebben.

Er is dus een pakket voor de TBA en een voor de bevalling is er een ander pakket: scheermes, navelklem, draadje en watten. Alle TBA's zijn uitgenodigd om te komen en daar is gehoor aan gegeven: 30 personen zitten in de klas. Pffffiew dat is wel veel. Dokter Mieke geeft eerst les over afwijkingen bij de pasgeborene en hoe de baby te onderzoeken als het net is geboren. Onze gastheer heeft een paar baby's op de kop weten te tikken zodat ze ook praktisch kunnen werken.  Een piepklein babytje van 10 dagen oud wordt onderzocht. Het blijkt een huidziekte te hebben, met nare bultjes en blaren. Dan blijkt dat er meer moeders in de zaal zitten met zieke kids, wachtend op hun kans om met de Mzungu (witte) dokter te praten. Lieve dokter Mieke ziet ze naderhand allemaal. Een blijkt bij de geboorte zuurstofgebrek te hebben opgelopen en heeft een klein bolletje, net als *Mila. Ze is vijf maanden oud, maar kan nog niets en loopt dus nu al achter. Deze baby wordt naar CCBRT verwezen.

Mijn les over het gebruik van de kit en het pakket valt ook in de smaak, er worden volop vragen gesteld en dat is een goed teken. Het gebruik van de navelklem komt uitgebreid aan bod, net als hoe je eigenlijk met het scheermesje de navelstreng doorsnijdt. Het uitdelen van de pakketten is een feest, hoewel de slapende oudjes eigenlijk alleen voor de thee met pannenkoeken kwamen. Namens alle vrouwen van Mtakuja en het nieuwe dorp: asante sana!




Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos