Doorgaan naar hoofdcontent

Richardi en NeoNatalie

Vandaag is het de dag dat ik Richard weer ontmoeten zal, daar word ik blij van wakker. Ik fiets naar zijn school. Mzungu Hi! roepen de kids en ik zwaai en zij lachen. Op school mag ik buiten wachtten tot ze Richard erbij hebben gehaald. Daar zie ik hem lopen! Wat is ie groot geworden, zo fijn om te zien. Heel verlegen komt ie bij me staan, de juffrouw legt uit wie ik ben. Maar hij verstaat al best goed Engels en kan zelfs al een woordje hier en daar zeggen. Hij laat me de slaapzaal zien met zijn bed en de klamboe. Het ziet er netjes uit hier, de klassen niet te vol, het erf mooi schoon en opgeruimd.  Ik breng een bezoekje aan zijn klas, die prompt een liedje zingen voor me. Dan demonstreert Richard (hier wordt ie Richardi genoemd, dus laat ik dat ook maar doen vanaf nu) hoe goed hij het ABC kan opzeggen. Een enorme lach van oor tot oor, zo trots als een pauw is ie, en ik ook. Ik bedank de klas en zeg tegen Richardi dat ik weer terug zal komen voor nog een bezoekje.
Met een opgewekt gemoed stap ik de fiets op, maar ai, een slappe band. Ik word naar de plaatselijke fietsenmaker gebracht, waar mijn band wordt opgepompt. Dat moet je ook maar weten dat dat hier is. Dat is sowieso wel een Afrikaans iets: ze zijn niet scheutig met informatieborden oid, zodat het soms raden is.

Ik kom langs de dispensary, het lokale ziekenhuisje-je. Je-je omdat het eigenlijk niet zo mag heten, er is een dokter, maar die is altijd dronken. Er zijn zusters, die het eigenlijke werk doen, maar medisch niet voldoende onderlegd zijn en dan is er nog de inventaris. De aankleding is minimaal te noemen, de uitrusting belabberd. De bloeddrukmeter komt uit het jaar nul, de twee stethoscopen zijn stuk. Bloeddruk meten voor zwangere vrouwen is er dus niet bij hier. Toch waagt de arts zich eraan. Ik vraag hem om het aan de zuster te leren, die er een beetje giechelig bij staat. Maar hij zegt al dat de patiƫnte een lage bloeddruk heeft en loopt weer weg. De zuster en ik kijken elkaar aan en glimlachen: het zal wel. Ik bedenk me dat dit toch anders moet kunnen. Als dit de plek is waar mensen in nood terecht komen zijn ze verloren. Dat zal ook wel de reden zijn waar om er zo weinig komen natuurlijk. De zuster neemt me mee naar achter waar ze een fantastisch object heeft: een oefenbaby NeoNatalie genaamd. Helaas heeft de zuster geen idee wat ze met Natalie aan moet. Dat brengt me op het idee om de volgende midwifetraining hier te doen, zodat ze de pop kunnen zien en zodat ook de mensen hier op de dispensary wat leren.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos