Mindful vervoer

Achterop de brommer van de vertaler rijd ik het nieuwe dorp tegemoet. Een volledig ander landschap is hier te vinden: geen fruitbomen, geen gigantisch grote soort-van-eikenbomen, niet van die bomen met van die hele lange bonen eraan, die op ouderwetse sigarenmallen lijken, alleen maar zand en één bepaalde boom en wat struiken. Ik bedenk me dat dit gebied nog geen twee jaar geleden onbegaanbaar was. Alleen wat paadjes door de struiken, platgetrapt door reeën, bavianen en natuurlijk door mensen die ook wel eens de bewoonde wereld in moesten. FT Kilimanjaro heeft er een goede weg aangelegd, zodat er nu zelfs daladala’s rijden. Een daladala is zo’n busje waar je mensen met de benen buiten ziet hangen, letterlijk dan hè. En net als je denkt dat er niemand meer bij kan, want je zit al op iemands schoot, stopt dat busje weer. En jawel, weer een nieuwe passagier! Mensen schuiven nog verder in, ik word gemaand toch nog verder naar links te gaan en dan lukt het zowaar om nog een passagier erin te krijgen. Als hier in Tanzania ebola uitbreekt, dan moet je hier dus zeker niet mee reizen…

Het is een lange weg die niet zonder hobbels verloopt, ‘sorry!’ hoor ik af en toe voor me als we weer door een kuil in de weg rijden en ik door elkaar word geschud. En dan houdt de brommer er langzaam maar zeker mee op, het schakelen lijkt niet te lukken, of is het de benzine. We vallen bijna helemaal stil, maar dan lijkt het erop dat we toch, zij het heel langzaam, verder gaan. Ik voel het wiel onder mij op en neer bewegen en begin me nu toch een beetje zorgen te maken. Dat wiel zit toch wel goed vast? Niet dat dit er zo direct uit rolt en ik van de brommer pleur hier in dit verlaten niemandsland…. We hobbelen langzaam verder en naderen het dorp. We rijden door tot aan het hoofd van het dorp die ook meteen de brommer reparateur blijkt te zijn. Ah een gewoon een slappe band, een ‘puncture’ zoals dat hier in Swahili ook gewoon genoemd wordt. Terwijl we in de schaduw wachten wordt de band gerepareerd. Efficiëntie is een draak, laat het los Suus…..
Uiteraard moet er ook getankt worden en ook dat gaat niet zomaar. Eerst moet je iemand vinden die benzine kan verkopen/halen en moet je de prijs overeenkomen. Dat vergt heel wat vaardigheid en lef. Dan heb je gepast geld nodig, want anders zetten ze je af, dus moet je eerst iemand vinden die kan wisselen. Als dat is geregeld kan er eindelijk benzine worden gehaald door diegene en dan en dan ook echt kun je weer verder. Als je band inmiddels in de hitte niet opnieuw slap is geworden of is geklapt. Overigens kun je ook een tikitiki huren: een brommertaxi. De problemen zijn dan net zo groot als met je eigen brommer en je bent niet zeker van een gezonde rijstijl van de chauffeur. Maar in het achterland hier is niets anders te krijgen en dus moeten we het ermee doen.

Op de fiets gaat het ongeveer hetzelfde, je hoeft alleen geen benzine te kopen. Het kan dan wel heel goed voorkomen dat ze je band plakken en dat je vervolgens na een gesprek ergens op je fiets wilt stappen en dat de band opnieuw slap is. Weer terug naar de fietsenmaker, die natuurlijk een eind verderop zit, wachten, en dan kunnen we weer. Dit land leent zich dus uitstekend voor een hippe mindfulle vakantie! Karibuni!