Gehandicapte kids

Als je een kind krijgt dat gehandicapt blijkt te zijn, wordt je meestal verlaten door je man. Het kan ook zijn dat de vrouw de benen neemt en het kind bij haar schoonmoeder achterlaat om zelf ver weg een nieuw gezin te starten. Veel oma’s hebben hier de zorg over hun kleinkinderen, vaak betalen de vaders en moeders van het kind niet eens de schoolkosten, want ze zijn ergens anders een vers gezinnetje begonnen. Het leven hier is dan zwaar: je moet zorgen dat er goed water is, hout sprokkelen voor vuur of bricks kopen en geld verdienen voor de schoolkosten en een gevarieerde maaltijd. Als je een gehandicapt kind hebt om te verzorgen wordt het nog gecompliceerder: Het kind kan weinig tot niets, is vaak ziek en moet dan eigenlijk naar een dokter, en eigenlijk zou je naar CCBRT (een grote Tanzianaanse gehandicapten organisatie) moeten om oefeningen met je kind te doen.

Naar CCBRT levert ook weer problemen op: je bent een dag inkomsten kwijt, want afwezig bij het huis. Je moet voor het transport betalen, want achterop de pikipiki (brommertaxi) kan niet met een wat groter spastisch kind. En last but not least: iedereen ziet je met je gehandicapte kind. Om die zorg toegankelijker en meer bekend te maken zouden er eigenlijk outreach polidagen moeten zijn. Niet op alle plekken, maar toch wel in Mtakuja en eigenlijk ook in het nieuwe dorp. In het nieuwe dorp worden er nog huisbezoeken gedaan, maar dat is zo tijdrovend en levert niets op voor de mensen die stiekum een gehandicapt kind hebben of die van buiten het dorp komen. Een vaste dag is eigenlijk noodzakelijk om dit goed voor elkaar te krijgen. Ik maak het tot een volgende missie.

CCBRT doet wel ontzettend goed werk, net als Stella, onze moeder/kind coördinator van Mtakuja. Zij heeft goed gekeken naar wat CCBRT met de kinderen deed en doet het nu als de fysiotherapeut van CCBRT niet komt opdagen zelf. En de kids hebben Stella hard nodig gehad het afgelopen jaar, want de CCBRT dame  is welgeteld twee keer geweest. Dit moet anders, ik neem het mee in de nieuwe missie.

Wat een kanjer! En een hele grote dankjewel voor alle sponsors van Run4Mtakuja, dankzij jullie kunnen we Stella nog een jaar langer inzetten als moeder/kind coördinator en kan ze dit soort werk blijven doen!