Doorgaan naar hoofdcontent

Gehandicapte kids

Als je een kind krijgt dat gehandicapt blijkt te zijn, wordt je meestal verlaten door je man. Het kan ook zijn dat de vrouw de benen neemt en het kind bij haar schoonmoeder achterlaat om zelf ver weg een nieuw gezin te starten. Veel oma’s hebben hier de zorg over hun kleinkinderen, vaak betalen de vaders en moeders van het kind niet eens de schoolkosten, want ze zijn ergens anders een vers gezinnetje begonnen. Het leven hier is dan zwaar: je moet zorgen dat er goed water is, hout sprokkelen voor vuur of bricks kopen en geld verdienen voor de schoolkosten en een gevarieerde maaltijd. Als je een gehandicapt kind hebt om te verzorgen wordt het nog gecompliceerder: Het kind kan weinig tot niets, is vaak ziek en moet dan eigenlijk naar een dokter, en eigenlijk zou je naar CCBRT (een grote Tanzianaanse gehandicapten organisatie) moeten om oefeningen met je kind te doen.



Naar CCBRT levert ook weer problemen op: je bent een dag inkomsten kwijt, want afwezig bij het huis. Je moet voor het transport betalen, want achterop de pikipiki (brommertaxi) kan niet met een wat groter spastisch kind. En last but not least: iedereen ziet je met je gehandicapte kind. Om die zorg toegankelijker en meer bekend te maken zouden er eigenlijk outreach polidagen moeten zijn. Niet op alle plekken, maar toch wel in Mtakuja en eigenlijk ook in het nieuwe dorp. In het nieuwe dorp worden er nog huisbezoeken gedaan, maar dat is zo tijdrovend en levert niets op voor de mensen die stiekum een gehandicapt kind hebben of die van buiten het dorp komen. Een vaste dag is eigenlijk noodzakelijk om dit goed voor elkaar te krijgen. Ik maak het tot een volgende missie.

CCBRT doet wel ontzettend goed werk, net als Stella, onze moeder/kind co√∂rdinator van Mtakuja. Zij heeft goed gekeken naar wat CCBRT met de kinderen deed en doet het nu als de fysiotherapeut van CCBRT niet komt opdagen zelf. En de kids hebben Stella hard nodig gehad het afgelopen jaar, want de CCBRT dame  is welgeteld twee keer geweest. Dit moet anders, ik neem het mee in de nieuwe missie.
Wat een kanjer! En een hele grote dankjewel voor alle sponsors van Run4Mtakuja, dankzij jullie kunnen we Stella nog een jaar langer inzetten als moeder/kind coördinator en kan ze dit soort werk blijven doen!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

2022 beginnen we met dankbaarheid. Dankbaar voor de gulle gift van Energy Food Ingredients. En dankbaar voor de trouwe steun van mijn oud collega’s. De loyaliteit van jullie allen naar onze stichting is hartverwarmend en zorgt ervoor dat er nog meer moeders en kinderen onderzocht kunnen worden op ernstige aandoeningen. Enorm bedankt!

dankjulliewel

Dankjewel Janny voor jouw trouwe maandelijkse bijdrage en Marc jij ook bedankt voor je trouwe donaties! Jullie maken het verschil hiermee voor zwangeren die anders geen toegang tot goede zorg zouden hebben in Lower Moshi: drie dames en hun ongeboren kinderen krijgen door jullie bijdrage een volledige zwangerschapscontrole (met ultrasound!), benodigde medicijnen, voeding, vitaminen, educatie over zwangerschap, bevalling en babyverzorging en een veilige bevalling in het ziekenhuis. Mede namens hen, asanteni sana!! Een heel bijzondere donatie ontvingen we naar aanleiding van het overlijden van Diny Breijnaerts: in plaats van bloemen werd gevraagd te doneren aan Driving Nurses. Hoe een in en in-verdrietige gebeurtenis helemaal in Tanzania tot blijdschap en leven kan leiden. Geroerd door zo'n gift na het leven.... dank!

Een nieuw dorp voor de MamaBus

De mamabus komt in een gebied van inmiddels 30.000 mensen, waar we moeder- kindzorg en -educatie naar de dorpen brengen. Vandaag gaan we naar een dorp dat erg ver verwijderd ligt van van de bewoonde wereld en dat in tijden van regens volledig afgesloten wordt door water dat buiten de oevers treed van de rivier waar het dorp omheen gebouwd ligt. Om er te komen rijden we er eerst een goede drie kwartier over een matige zandweg vol gaten. We stoppen dan de auto voor een stroom, we zullen met een zijde over de daar in het water gelegde boomstammen moeten rijden om dit stroompje over te steken. Dan kunnen we echt niet verder. We staan voor een wijde rivier waar overigens ook een soort pondje ligt.  De meeste collega's vinden water eng, er zijn er weinig die kunnen zwemmen en de dieren in het water, helpen ook niet mee om de rust te bewaren. Uiteindelijk zijn we allemaal en met onze spullen aan de overkant, vanaf hier is het nog een kwartier achterop een brommertje. Bij de dokterspos